art. 33

Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji.

Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1118
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis ustanawia obowiązek prowadzenia przez organy administracji (Ministra, wojewodów, konsulów, Szefa Urzędu) rejestrów dotyczących wiz repatriacyjnych, statusu repatrianta, udzielania pomocy finansowej oraz zezwoleń na pobyt stały. Rejestry te są częścią krajowego zbioru rejestrów w sprawach cudzoziemców.

Treść przepisu

Art. 33. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i konsul, każdy w zakresie swojej właściwości, prowadzą rejestr dotyczący wiz krajowych w celu repatriacji. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i wojewoda, każdy w zakresie swojej właściwości, prowadzą rejestr dotyczący uznania za repatrianta. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Pełnomocnik, wojewoda i konsul, każdy w zakresie swojej właściwości, prowadzą rejestr dotyczący udzielania pomocy repatriantom ze środków budżetu państwa. 3a. Szef Urzędu prowadzi rejestr spraw dotyczących zezwoleń na pobyt stały, o których mowa w art. 12d ust. 1 i 2. 4. Rejestry, o których mowa w ust. 1–3, wchodzą w skład krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, o którym mowa w art. 449 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. 5. Do rejestru, o którym mowa w ust. 3a, mają zastosowanie przepisy działu X ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach w zakresie regulującym prowadzenie rejestru spraw dotyczących zezwoleń na pobyt stały.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy