art. 4
Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji.
Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1118
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis ustanawia zasadę nabycia obywatelstwa polskiego z mocy prawa w dniu przekroczenia granicy przez osobę przybywającą na wizie krajowej w celu repatriacji. Określa również, że decyzja wojewody ma charakter wyłącznie potwierdzający już zaistniały stan prawny.Treść przepisu
Art. 4. 1.11) Osoba przybywająca do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu repatriacji nabywa obywatelstwo polskie z mocy prawa z dniem przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej. 2.12) Dokumentem potwierdzającym nabycie obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji jest decyzja w sprawie po-twierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. 11) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 12) Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 90 3.12) Decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje, na wniosek repatrianta, wojewoda właściwy ze względu na miejsce położenia: 1) lokalu mieszkalnego wskazanego na potrzeby potwierdzenia posiadania lub zapewnienia warunków do osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 12 ust. 1, jeżeli repatriantowi wydano wizę krajową w celu re-patriacji w związku z przedstawieniem dowodów, o których mowa w art. 12 ust. 2 albo 3 pkt 2 i 3, lub 2) ośrodka, jeżeli repatriantowi wydano wizę krajową w celu repatriacji w związku z decyzją Pełnomocnika w sprawie przyznania miejsca w ośrodku.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy