art. 1

Ustawa z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka.

Dz.U. 2000 nr 6 poz. 69

Treść przepisu

Art. 1. 1. Ustanawia się Rzecznika Praw Dziecka. 2. Rzecznik Praw Dziecka, zwany dalej Rzecznikiem, stoi na straży praw dziecka określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Konwencji o prawach dziecka i innych przepisach prawa, z poszanowaniem odpowiedzialności, praw i obowiązków rodziców. 3. Rzecznik przy wykonywaniu swoich uprawnień kieruje się dobrem dziecka oraz bierze pod uwagę, że naturalnym środowiskiem jego rozwoju jest rodzina. 4. Rzecznikiem może być ten, kto: 1) jest obywatelem polskim; 2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych i korzysta z pełni praw publicznych; 3) nie był skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne; 4) ukończył studia wyższe i uzyskał tytuł magistra lub tytuł równorzędny; 5) ma co najmniej pięcioletnie doświadczenie w pracy z dziećmi lub na ich rzecz; 6) jest nieskazitelnego charakteru i wyróżnia się wysokim autorytetem ze względu na walory moralne i wrażliwość społeczną.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy