art. 1

Ustawa z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka.

Dz.U. 2000 nr 6 poz. 69
Znaczenie przepisu (AI)
Ustanawia urząd Rzecznika Praw Dziecka oraz określa jego podstawowe zadania: straż nad prawami dziecka wynikającymi z Konstytucji i Konwencji o prawach dziecka. Definiuje również wymagane kryteria (obywatelstwo, wykształcenie, doświadczenie, charakter) niezbędne do objęcia tego stanowiska.

Treść przepisu

Art. 1. 1. Ustanawia się Rzecznika Praw Dziecka. 2. Rzecznik Praw Dziecka, zwany dalej Rzecznikiem, stoi na straży praw dziecka określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Konwencji o prawach dziecka i innych przepisach prawa, z poszanowaniem odpowiedzialności, praw i obowiązków rodziców. 3. Rzecznik przy wykonywaniu swoich uprawnień kieruje się dobrem dziecka oraz bierze pod uwagę, że naturalnym środowiskiem jego rozwoju jest rodzina. 4. Rzecznikiem może być ten, kto: 1) jest obywatelem polskim; 2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych i korzysta z pełni praw publicznych; 3) nie był skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne; 4) ukończył studia wyższe i uzyskał tytuł magistra lub tytuł równorzędny; 5) ma co najmniej pięcioletnie doświadczenie w pracy z dziećmi lub na ich rzecz; 6) jest nieskazitelnego charakteru i wyróżnia się wysokim autorytetem ze względu na walory moralne i wrażliwość społeczną.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy