art. 154
Ustawa z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski.
Dz.U. 2001 nr 138 poz. 1545
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje zasady naliczania i zwrotu frachtu w przypadku utraty lub uszkodzenia ładunku podczas przewozu morskiego, w tym prawo do frachtu dystansowego oraz wyjątki dotyczące utraty wynikającej z naturalnych właściwości towaru.Treść przepisu
Art. 154.
§ 1.
Od ładunku utraconego w czasie przewozu wskutek jakiegokolwiek wypadku fracht nie
należy się, a zapłacony z góry podlega zwrotowi.
§ 2.
Jeżeli utracony ładunek, o którym mowa w § 1, ocalał lub został odzyskany, przewoźnik
ma prawo do frachtu dystansowego, chyba że osoba zainteresowana ładunkiem nie odniosła
żadnej korzyści z przebycia przez ładunek części podróży.
§ 3.
Frachtem dystansowym jest należność za przewóz obliczona według stosunku, w jakim
część podróży rzeczywiście przebyta przez ładunek pozostaje do całej umówionej podróży.
Przy obliczaniu frachtu dystansowego uwzględnia się nie tylko stosunek odległości,
lecz także stosunek nakładu kosztów i czasu, niebezpieczeństwa i trudów, jakie są
przeciętnie związane z przebytą częścią podróży, do przeciętnego nakładu przypadającego
na część pozostałą do przebycia.
§ 4.
Fracht należy się w całości za przewóz ładunku utraconego wskutek jego szczególnych
naturalnych właściwości, w szczególności zepsucia, ulotnienia się lub normalnego wycieku,
a także za przewóz zwierząt, które padły w czasie przewozu.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy