art. 166
Ustawa z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski.
Dz.U. 2001 nr 138 poz. 1545
Treść przepisu
Art. 166.
§ 1.
Odszkodowanie za utratę ładunku określa się według zwykłej wartości ładunku, a odszkodowanie
za uszkodzenie ładunku - według różnicy pomiędzy zwykłą wartością ładunku w stanie
nieuszkodzonym a jego wartością w stanie uszkodzonym.
§ 2.
Dla ustalenia wysokości odszkodowania miarodajna jest wartość ładunku w miejscu i
w czasie, w którym został on lub powinien był zostać wyładowany ze statku zgodnie
z umową przewozu. Wartość tę określa się według ceny giełdy towarowej, a w jej braku
- według bieżącej ceny rynkowej; jeżeli obu cen nie można ustalić, wartość ładunku
określa się przez porównanie jej z wartością towarów takiego samego rodzaju i jakości.
§ 3.
Jeżeli wartość ładunku została zadeklarowana przed jego załadowaniem przez załadowcę
i uwidoczniona w konosamencie lub innym dokumencie, na podstawie którego dokonywany
jest przewóz, odszkodowanie nie może przekraczać zadeklarowanej wartości ładunku.
Deklaracja załadowcy uwidoczniona w konosamencie co do rodzaju i wartości towarów
stwarza domniemanie, które przewoźnik może obalić dowodem przeciwnym.
§ 4.
Od sumy odszkodowania odlicza się to, co odbiorca wskutek utraty lub uszkodzenia ładunku
zaoszczędził na frachcie, na cle i innych kosztach.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy