art. 253

Ustawa z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski.

Dz.U. 2001 nr 138 poz. 1545
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa zasady zaliczania strat ładunku do awarii wspólnej w przypadku nieprawidłowej deklaracji wartości lub przewozu bez zgody armatora. §1 wyklucza zaliczenie strat ładunku ukrytego lub zadeklarowanego fałszywie do awarii wspólnej, z zastrzeżeniem obowiązku uczestnictwa w kosztach ratunkowych. §2 reguluje podział strat i obciążeń dla ładunku o zawyżonej lub zaniżonej deklarowanej wartości.

Treść przepisu

Art. 253. § 1. Strat wynikłych z utraty lub uszkodzenia ładunku, który załadowano na statek bez wiedzy armatora albo zadeklarowano fałszywie przy przyjęciu do przewozu, nie zalicza się do awarii wspólnej; jednakże ładunek taki, jeżeli został uratowany, uczestniczy w pokryciu udziałów awarii wspólnej według ogólnych zasad. § 2. Straty wynikłe z utraty lub uszkodzenia ładunku, którego wartość została przy przyjęciu do przewozu zadeklarowana poniżej rzeczywistej wartości, zalicza się do awarii wspólnej według wartości zadeklarowanej, natomiast ciążące na tym ładunku zobowiązania z tytułu udziału w awarii wspólnej ustala się według jego wartości rzeczywistej.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy