art. 117
Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze.
Dz.U. 2002 nr 130 poz. 1112
Znaczenie przepisu (AI)
Określa obowiązek dowódcy statku powietrznego do udzielenia pomocy osobom lub statkom zagrożonym w sytuacji awaryjnej, pod warunkiem że nie naraża to na niebezpieczeństwo własnego statku, załogi ani pasażerów. Obowiązek ten ustaje, gdy pomoc jest już udzielana przez inne podmioty w lepszych warunkach.Treść przepisu
Art. 117. 1. Dowódca statku powietrznego, który otrzymał sygnał o niebezpieczeństwie grożącym innemu statkowi powietrznemu lub statkowi morskiemu, spostrzegł statek powietrzny lub morski, który uległ wypadkowi lub znalazł się w niebezpieczeństwie, albo zauważył inną katastrofę lub klęskę żywiołową bądź zauważył osobę znajdującą się na morzu w niebezpieczeństwie utraty życia, obowiązany jest udzielić poszkodowanym lub znajdującym się w niebezpieczeństwie pomocy w zakresie, w jakim może to uczynić bez narażenia na niebezpieczeństwo powierzonego mu statku powietrznego, pasażerów, załogi lub innych osób. 2. Obowiązek pomocy ustaje, gdy dowódca wie, że kto inny udziela pomocy w podobnych lub lepszych warunkach, niż on sam mógłby jej udzielić.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy