art. 31 ust. 1–2

Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze.

Dz.U. 2002 nr 130 poz. 1112
Znaczenie przepisu (AI)
Określa warunki dopuszczenia cywilnych statków powietrznych do lotów w przestrzeni powietrznej, wymagając wpisu do rejestru, posiadania znaków rozpoznawczych oraz certyfikatu zdatności do lotów. Reguluje również kwestie przynależności państwowej, nadzoru lotniczego oraz zasad przenoszenia rejestracji między państwami.

Treść przepisu

Art. 31. 1. Do wykonywania lotów w przestrzeni powietrznej dopuszcza się, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 i art. 156b ust. 3 pkt 1, wyłącznie cywilne statki powietrzne:35) 1) wpisane do polskiego lub obcego rejestru cywilnych statków powietrznych; 2) mające wymagane znaki rozpoznawcze; 3) posiadające zdatność do lotów, potwierdzoną odpowiednimi dokumentami, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1. 2. Wpis do rejestru cywilnych statków powietrznych skutkuje z mocy prawa przynależnością państwową statku powietrznego oraz pociąga za sobą poddanie statku powietrznego obowiązkowemu nadzorowi władz lotniczych państwa przynależności, w zakresie określonym w niniejszej ustawie. 3. Skutki prawne wpisania statku powietrznego do rejestru statków powietrznych, ustanowionego przez kilka państw, ocenia się zgodnie z przepisami międzynarodowymi. 4. Jeżeli statek powietrzny jest jednocześnie wpisany do rejestrów różnych państw obcych, uznaje się wyłącznie wpis, który nastąpił najwcześniej. 5. Przeniesienie rejestracji statku powietrznego z rejestru statków powietrznych jednego państwa do rejestru statków powietrznych innego państwa następuje z zachowaniem przepisów obu państw oraz zgodnie z wiążącymi te państwa prze-pisami międzynarodowymi. 6. Nadzór, o którym mowa w ust. 2, jest wykonywany z uwzględnieniem kompetencji EASA określonych w przepisach rozporządzenia nr 2018/1139/UE.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy