art. 12
Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe.
Dz.U. 2002 nr 141 poz. 1178
Treść przepisu
Art. 12.
1.
Działalność kantorowa może być wykonywana przez:
1)
osobę fizyczną, która nie została prawomocnie skazana za przestępstwo skarbowe albo
za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;
24)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 5.)
osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, w której
wspólnicy, którym powierzono prowadzenie spraw spółki, lub uprawnieni do reprezentacji
spółki, lub członkowie organów zarządzających nie zostali prawomocnie skazani za przestępstwo,
o którym mowa w pkt 1, lub umyślne przestępstwo skarbowe.
25)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie
w życie z dniem 11 września 2024 r.)
osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, w której
wspólnicy, którym powierzono prowadzenie spraw spółki, lub uprawnieni do reprezentacji
spółki, lub członkowie organów zarządzających nie zostali prawomocnie skazani za przestępstwo,
o którym mowa w pkt 1, lub przestępstwo skarbowe.
2.
Wymóg niekaralności, o którym mowa w ust. 1, stosuje się również do osób kierujących
wykonywaniem czynności związanych z prowadzeniem działalności kantorowej oraz do beneficjenta
rzeczywistego w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy
oraz finansowaniu terroryzmu
(Dz. U. z 2023 r. poz. 1124, 1285, 1723 i 1843 oraz z 2024 r. poz. 850) podmiotu prowadzącego taką działalność.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy