§ 9
Dz.U. 2003 nr 158 poz. 1536
Treść przepisu
§ 9.
1.
Od orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone
na piśmie.
2.
Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobie, o której mowa w § 1 pkt 1,
oraz organowi wydającemu pozwolenie.
3.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, wnoszą odwołanie wraz z jego uzasadnieniem w terminie
30 dni od dnia otrzymania orzeczenia.
4.
Odwołanie wnosi się na piśmie za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał
orzeczenie, do:
1)
konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie psychiatrii - w przypadku odwołania od orzeczenia
lekarskiego,
2)
psychologa wyznaczonego przez wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa
Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce - w przypadku odwołania
od orzeczenia psychologicznego
- zwanych dalej „podmiotami odwoławczymi”.
5.
Lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem wnoszone jest odwołanie, przekazuje
je, wraz z dokumentacją badań, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania
odwołania.
6.
Badanie w trybie odwoławczym przeprowadza konsultant wojewódzki w dziedzinie psychiatrii
lub wyznaczony przez niego specjalista psychiatra i odpowiednio psycholog, o którym
mowa w ust. 4 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni - licząc od dnia otrzymania
odwołania przez podmiot odwoławczy.
7.
Lekarz lub psycholog, o których mowa w ust. 6, muszą posiadać kwalifikacje określone
dla lekarzy i psychologów przeprowadzających badania zgodnie z przepisami rozporządzenia.
8.
Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne.
9.
Wzory orzeczeń, o których mowa w ust. 8, stanowią załączniki nr 3 i 4 do rozporządzenia.
§ 107)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 2..
W sprawach dotyczących sposobu postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychiatrycznymi,
o których mowa w § 2, stosuje się przepisy art. 23-30 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1318, z późn. zm.8)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r.
poz. 1524, z 2018 r. poz. 1115, 1515, 2219 i 2429 oraz z 2019 r. poz. 150.).
§ 10a9)Dodany przez § 1 pkt 4 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 2..
1.
Dokumentację związaną z badaniami psychologicznymi przechowuje się w warunkach organizacyjnych
i technicznych uniemożliwiających dostęp osób nieupoważnionych oraz zapewniających
jej ochronę przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zagubieniem.
2.
Dokumentację, o której mowa w ust. 1, przechowuje się przez okres 20 lat, licząc od
końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Po upływie tego okresu
dokumenty są niszczone przez podmiot przechowujący dokumentację, który sporządza protokół,
zawierający: imię i nazwisko oraz podpis osoby dokonującej zniszczenia, datę i miejsce
zniszczenia, określenie rodzaju niszczonej dokumentacji związanej z badaniami psychologicznymi
oraz imiona i nazwiska osób, których dokumentacja dotyczy.
3.
W przypadku utraty uprawnień do przeprowadzania badań przez psychologa, o którym mowa
w § 5 ust. 1, dokumentacja związana z badaniami psychologicznymi przekazywana jest
do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, na obszarze którego działania psycholog ten
prowadzi działalność.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy