art. 50 ust. 1

Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych przy przemieszczaniu w celach niehandlowych zwierząt domowych towarzyszących podróżnym i zwierząt cyrkowych oraz o stosowaniu substancji o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i beta- -agonistycznym

Dz.U. 2004 nr 69 poz. 625
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis przyznaje posiadaczowi zwierzęcia zapomogę budżetową z tytułu padnięcia zwierzęcia na chorobę zakaźną podlegającą obowiązkowi zwalczania, nawet jeśli organ Inspekcji Weterynaryjnej nie otrzymał zgłoszenia przed śmiercią zwierzęcia. Wysokość zapomogi wynosi 2/3 wartości rynkowej zwierzęcia.

Treść przepisu

Art. 50. 1. Posiadaczowi zwierzęcia, który dopełnił obowiązku zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 1, przysługuje ze środków budżetu państwa zapomoga za zwierzę, które padło, zanim organ Inspekcji Weterynaryjnej otrzymał informację o zgłoszeniu, jeżeli stwierdził, że zwierzę padło z powodu zachorowania na chorobę zakaźną zwierząt podlegającą obowiązkowi zwalczania. 2. Wysokość zapomogi stanowi 2/3 wartości rynkowej zwierzęcia określonej zgodnie z art. 49. 3. Do ustalania zapomogi, w tym do szacowania zwierząt, stosuje się odpowiednio przepisy art. 49.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 1 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy