art. 12 ust. 2

Ustawa z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych

Dz.U. 2004 nr 91 poz. 871
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa, kto ma prawo żądać spłaty wierzytelności objętej zastawem finansowym na wierzytelności kredytowej, wykluczając zastosowanie ogólnych zasad Kodeksu cywilnego. Prawo do żądania świadczenia przysługuje zastawnikowi, o ile dłużnik został poinformowany o ustanowieniu zastawu, chyba że strony umówiły inaczej.

Treść przepisu

Art. 12. 1. Przepisu art. 333 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny nie stosuje się. Zastawnik jest uprawniony do żądania spełnienia świadczenia na jego rzecz. 2. W przypadku zastawu finansowego na wierzytelności kredytowej: 1) zastawca nie jest uprawniony do żądania spełnienia świadczenia na jego rzecz, 2) wyłącznie uprawnionym do żądania spełnienia świadczenia jest zastawnik - jeżeli ustanawiający zabezpieczenie finansowe poinformował dłużnika wierzytelności kredytowej na piśmie o ustanowieniu na tej wierzytelności zastawu finansowego oraz o skutkach określonych w pkt 1 i 2. W przypadku braku takiego poinformowania wyłącznie uprawnionym do żądania spełnienia świadczenia jest zastawca. 3. Strony umowy o ustanowienie zabezpieczenia finansowego w formie zastawu na wierzytelności kredytowej mogą postanowić, że uprawniony do żądania spełnienia świadczenia z wierzytelności kredytowej będzie wyłącznie zastawca albo zastawca i zastawnik łącznie. Postanowienie o łącznym uprawnieniu do żądania spełnienia świadczenia przez zastawcę i zastawnika jest skuteczne wobec dłużnika wierzytelności kredytowej pod warunkiem poinformowania go na piśmie przez ustanawiającego zabezpieczenie finansowe o treści tego postanowienia. Rozdział 4 Przepis kolizyjny

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy