art. 110f

Art. 110f. 1. W ramach sprawowanego nadzoru Komisja uwzględnia potencjalny wpływ swoich decyzji na stabilność systemów finansowych w innych państwach członkowskich, a także w Unii Europejskiej, w szczególności w sytuacjach nadzwyczajnych. 2. W przypadku gdy dom maklerski prowadzi działalność na terytorium innego państwa członkowskiego, zwanego dalej „przyjmującym państwem członkowskim”, w zakresie określonym w przepisach niniejszego oddziału oraz rozporządzenia 2019/2033, nadzór nad działalnością tego domu maklerskiego sprawuje Komisja. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja współpracuje z właściwymi organami nadzoru przyjmujących państw członkowskich, na terytorium których dom maklerski prowadzi działalność, zwanymi dalej „właściwymi organami przyjmującego państwa członkowskiego”, i w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązków określonych w przepisach niniejszego oddziału oraz rozporządzenia 2019/2033 niezwłocznie przekazuje tym organom niezbędne informacje, dotyczące: 1) struktury zarządzania i własności w domu maklerskim; 2) spełniania przez dom maklerski wymogów w zakresie funduszy własnych; 3) spełniania wymogów dotyczących ryzyka koncentracji i wymogów płynności w domu maklerskim; 4) procedur administracyjnych i księgowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, nadzoru zgodności działalności z prawem oraz audytu wewnętrznego w domu maklerskim; 5) innych istotnych czynników, które mogą wpływać na ryzyko stwarzane przez dom maklerski. 4. W przypadku ustalenia przez Komisję, że działalność domu maklerskiego może powodować zagrożenie ochrony klientów lub stabilności systemu finansowego w przyjmującym państwie członkowskim, Komisja niezwłocznie powiadamia właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego. 5. W przypadku otrzymania od właściwego organu przyjmującego państwa członkowskiego informacji o działalności domu maklerskiego na terytorium tego przyjmującego państwa członkowskiego Komisja wykorzystuje te informacje, sprawując nadzór nad domem maklerskim, w szczególności w celu uniknięcia zagrożenia ochrony klientów lub stabilności systemu finansowego w przyjmującym państwie członkowskim. Na wniosek właściwego organu przyjmującego państwa członkowskiego Komisja wyjaśnia, w jaki sposób uwzględniła informacje uzyskane od tego organu. 6. W przypadku gdy właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego nie współpracuje z Komisją, Komisja może skierować informację w tym zakresie do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Komisja może skierować taką informację także w przypadku, gdy właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego podjął wobec domu maklerskiego działania, z którymi Komisja się nie zgadza. 7. W przypadku gdy zagraniczna firma inwestycyjna prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komisja współpracuje z właściwymi organami państwa członkowskiego, które sprawują nad zagraniczną firmą inwestycyjną nadzór w zakresie odpowiadającym przepisom niniejszego oddziału oraz przepisów rozporządzenia 2019/2033, zwanymi dalej „właściwymi organami państwa członkowskiego pochodzenia”, w szczególności może zwracać się o informacje dotyczące zagranicznej firmy inwestycyjnej określone w ust. 3. 8. W przypadku gdy działalność zagranicznej firmy inwestycyjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stwarza zagrożenie dla klientów mających siedzibę lub miejsce zamieszkania lub przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub dla stabilności systemu finansowego w Rzeczypospolitej Polskiej, Komisja niezwłocznie przekazuje odpowiednie informacje, w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązków określonych w przepisach niniejszego oddziału oraz rozporządzenia 2019/2033, właściwemu organowi państwa członkowskiego pochodzenia i może zwrócić się do tego organu o podjęcie właściwych działań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom. Komisja może zwrócić się jednocześnie o przekazanie informacji o działaniach podjętych przez właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia. Jeżeli Komisja uzna działania podjęte przez właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia za nieskuteczne, po powiadomieniu tego organu, Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, może podjąć działania w celu ochrony klientów, na rzecz których świadczone są usługi, lub stabilności systemu finansowego. Komisja może także skierować informację o niewystarczającej współpracy ze strony właściwego organu państwa członkowskiego pochodzenia do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. 9. Dla oceny spełnienia warunku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. c rozporządzenia 2019/2033, Komisja może zwrócić się do właściwego organu w innym państwie członkowskim, w którym członek rozliczający w rozumieniu art. 2 pkt 14 rozporządzenia 648/2012 ma siedzibę, o przekazanie informacji dotyczących modelu i parametrów dotyczących depozytu zabezpieczającego, wykorzystywanych do obliczania wymogu dotyczącego tego depozytu dla domu maklerskiego. 10. Na żądanie właściwego organu państwa członkowskiego pochodzenia i w zakresie niezbędnym dla oceny spełnienia warunku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. c rozporządzenia 2019/2033, Komisja przekazuje temu organowi informacje dotyczące modelu i parametrów dotyczących depozytu zabezpieczającego, wymaganego przez członka rozliczającego w rozumieniu art. 2 pkt 14 rozporządzenia 648/2012, mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykorzystywanych do obliczania wymogu dotyczącego tego depozytu dla zagranicznej firmy inwestycyjnej. Art. 110fa. 1. Do grupy z państwa trzeciego, do której należą: 1) co najmniej dwa podmioty będące domem maklerskim albo finansową spółką holdingową, której działalność została zatwierdzona zgodnie z art. 48q ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, albo finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, której działalność została zatwierdzona zgodnie z art. 48q ust. 3 tej ustawy, albo 2) zagraniczna firma inwestycyjna i jeden z podmiotów, o których mowa w pkt 1, albo 3) instytucja kredytowa i jeden z podmiotów, o których mowa w pkt 1, albo 4) finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 11e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, której działalność została zatwierdzona przez właściwe władze nadzorcze innego państwa, i jeden z podmiotów, o których mowa w pkt 1, albo 5) finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 11g ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, której działalność została zatwierdzona przez właściwe władze nadzorcze innego państwa, i jeden z podmiotów, o których mowa w pkt 1 - należy także jeden podmiot będący pośrednią unijną jednostką dominującą. 2. Pośrednią unijną jednostką dominującą może być unijna dominująca instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 29d rozporządzenia 575/2013, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia 575/2013 albo unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia 575/2013, których działalność została zatwierdzona przez właściwe władze nadzorcze innego państwa albo została zatwierdzona zgodnie z art. 48q ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. 3. W przypadku gdy do grupy z państwa trzeciego, o której mowa w ust. 1, nie należy instytucja kredytowa, pośrednią unijną jednostką dominującą może być unijna dominująca firma inwestycyjna w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 29b rozporządzenia 575/2013. 4. Do grupy z państwa trzeciego, o której mowa w ust. 1, po uzyskaniu zgody Komisji, mogą należeć dwa podmioty będące pośrednimi unijnymi jednostkami dominującymi. Zgody udziela się na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. 5. Komisja może wydać zgodę, o której mowa w ust. 4, w przypadku gdy: 1) przynależenie do grupy z państwa trzeciego, o której mowa w ust. 1, tylko jednego podmiotu będącego pośrednią unijną jednostką dominującą byłoby niezgodne z przepisami obowiązującymi w państwie trzecim, w którym znajduje się siedziba podmiotu dominującego na najwyższym poziomie konsolidacji grupy z państwa trzeciego, z których wynika obowiązek rozdzielenia działalności, lub z decyzjami właściwego organu nadzoru tego państwa, z których wynika obowiązek takiego rozdzielenia, lub 2) organ właściwy dla pośredniej unijnej jednostki dominującej w sprawach przymusowej restrukturyzacji wyda opinię, zgodnie z którą przynależenie do grupy z państwa trzeciego, o której mowa w ust. 1, tylko jednego podmiotu będącego pośrednią unijną jednostką dominującą zmniejszyłoby możliwość przeprowadzenia przymusowej restrukturyzacji takiej pośredniej unijnej jednostki dominującej. 6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, gdy obowiązek rozdzielenia działalności, o którym mowa w tym przepisie, związany jest z działalnością o charakterze inwestycyjnym, jednym z podmiotów będących pośrednią unijną jednostką dominującą może być unijna dominująca firma inwestycyjna w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 29b rozporządzenia 575/2013. Art. 110fb. 1. W przypadku gdy dom maklerski, finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, których działalność została zatwierdzona zgodnie z art. 48q ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, należą do grupy z państwa trzeciego, której łączna wartość aktywów na terytorium państw członkowskich jest niższa niż równowartość w złotych 40 000 000 000 euro, przepisu art. 110fa nie stosuje się. 2. Łączna wartość aktywów, o której mowa w ust. 1, stanowi sumę: 1) aktywów każdego z podmiotów, o których mowa w art. 110fa ust. 1 pkt 1-5, należących do grupy z państwa trzeciego, działających na terytorium państw członkowskich, wynikających z bilansu skonsolidowanego albo bilansów tych podmiotów sporządzonych na poziomie jednostkowym, jeżeli podmiot nie ma obowiązku sporządzania skonsolidowanego bilansu, oraz 2) aktywów każdego należącego do grupy z państwa trzeciego oddziału utworzonego przez bank zagraniczny w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, który otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności w państwie członkowskim, oraz każdego należącego do grupy z państwa trzeciego oddziału zagranicznej osoby prawnej mającej siedzibę na terytorium państwa innego niż państwo członkowskie, który otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności maklerskiej w państwie członkowskim. 3. Równowartość w złotych aktywów, o których mowa w ust. 1, oblicza się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w ostatnim dniu roku obrotowego. 4. Komisja przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informację o grupie z państwa trzeciego działającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawierającą: 1) nazwy podmiotów należących do grupy z państwa trzeciego, nad którymi Komisja sprawuje nadzór, i wartość ich aktywów; 2) nazwę oddziału banku zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, należącego do grupy z państwa trzeciego, rodzaj czynności bankowych, do których wykonywania oddział został upoważniony, i wartość jego aktywów; 3) nazwę oddziału zagranicznej osoby prawnej prowadzącej działalność maklerską, o której mowa w art. 115, należącego do grupy z państwa trzeciego, rodzaj czynności, o których mowa w art. 69, do których wykonywania oddział został upoważniony, i wartość jego aktywów; 4) nazwę podmiotu będącego pośrednią unijną jednostką dominującą oraz nazwę grupy z państwa trzeciego, do której pośrednia unijna jednostka dominująca należy.