art. 2

Ustawa z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym

Dz.U. 2010 nr 7 poz. 44
Znaczenie przepisu (AI)
Określa warunek dopuszczalności powództwa grupowego o roszczenia pieniężne, wymagając ujednolicenia wysokości roszczeń (z wyjątkiem spraw konsumenckich). Pozwala również na ograniczenie powództwa do ustalenia odpowiedzialności pozwanego bez konieczności wykazywania interesu prawnego.

Treść przepisu

Art. 2. 1. Postępowanie grupowe w sprawach o roszczenia pieniężne jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wysokość roszczenia każdego członka grupy została ujednolicona poprzez zrównanie wysokości roszczenia dochodzonego przez członków grupy lub podgrupy. 2. Ujednolicenie wysokości roszczeń może nastąpić w podgrupach, liczących co najmniej 2 osoby. 2a6)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w sprawach o roszczenia konsumentów. 3. W sprawach o roszczenia pieniężne powództwo może ograniczać się do żądania ustalenia odpowiedzialności pozwanego za określone zdarzenie lub zdarzenia. W takim przypadku powód nie jest obowiązany wykazywać interesu prawnego w ustaleniu. 4. Uwzględniając żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego za określone zdarzenie lub zdarzenia, sąd ustala okoliczności wspólne członkom grupy, stanowiące przesłanki dochodzonych przez nich roszczeń.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy