art. 76 ust. 4

Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

Dz.U. 2011 nr 199 poz. 1175
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa obowiązek krajowych instytucji płatniczych posiadania funduszy własnych na poziomie zapewniającym stabilność finansową, definiując ich skład, metody obliczania minimalnej wysokości oraz uprawnienia KNF do korekty tego progu w zależności od ryzyka.

Treść przepisu

Art. 76. 1. Krajowa instytucja płatnicza, z wyłączeniem krajowej instytucji płatniczej świadczącej wyłącznie usługi inicjowania transakcji płatniczej, jest obowiązana posiadać w każdym czasie fundusze własne dostosowane do rozmiaru pro-wadzonej działalności i rodzaju usług płatniczych, jakie może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia. 2. Fundusze własne krajowej instytucji płatniczej obejmują: 1) kapitał założycielski instytucji płatniczej; 2) kapitał z aktualizacji wyceny rzeczowych aktywów trwałych; 3) niepodzielony zysk z lat ubiegłych; 4) zysk w trakcie zatwierdzania oraz zysk netto bieżącego okresu sprawozdawczego, obliczone zgodnie z obowiązują-cymi zasadami rachunkowości, pomniejszone o wszelkie przewidywane obciążenia i dywidendy, w kwotach niewięk-szych niż kwoty zysku zweryfikowane przez biegłych rewidentów; 5) kapitał zapasowy; 6) pozostałe kapitały rezerwowe. 2a. Jeżeli transakcja płatnicza jest inicjowana za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej w celu dokonania zapłaty odbiorcy, któremu ten dostawca świadczy usługę prowadzenia rachunku płatniczego lub usługę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, a ten sposób zapłaty jest oferowany płatnikowi przez odbiorcę we współpracy z tym dostawcą świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej, zainicjowana transakcja płatnicza wlicza się do trans-akcji płatniczych będących podstawą naliczania wymaganych funduszy własnych tego dostawcy świadczącego usługę inicjo-wania transakcji płatniczej. 3. Fundusze własne pomniejsza się o: 1) akcje lub udziały własne posiadane przez instytucję płatniczą, wycenione według wartości bilansowej, pomniejszone o odpisy spowodowane trwałą utratą ich wartości; 2) wszelkie zobowiązania z tytułu akcji uprzywilejowanych; 3) wartości niematerialne i prawne wycenione według wartości bilansowej; 4) stratę z lat ubiegłych; 5) stratę w trakcie zatwierdzania; 6) stratę netto bieżącego okresu. 3a. (uchylony) 4. Wysokość funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej nie może być niższa od wyższej z wartości: 1) minimalnej wartości kapitału założycielskiego wymaganego zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1, albo 2) kwoty obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 6. 5. W przypadku gdy instytucja płatnicza udziela kredytów płatniczych, o których mowa w art. 74 ust. 3, wymóg, o którym mowa w ust. 4, zwiększa się o 5 % średniej stanów należności na koniec każdego miesiąca z tytułu kredytów płatniczych udzielonych w ciągu ostatniego roku obrotowego. 6. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi, w drodze rozporządzenia, metodę obliczania kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2, uwzględniając łączną wartość transakcji płatniczych wykonanych w ciągu ostatniego roku obrotowego przez krajową instytucję płatniczą i rodzaj usług płatniczych, jakie krajowa instytucja płatnicza może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia. 7. KNF może, w drodze decyzji, na podstawie analizy ryzyka strat oraz oceny procesów zarządzania ryzykiem i mecha-nizmów kontroli wewnętrznej krajowej instytucji płatniczej: 1) zażądać od krajowej instytucji płatniczej zwiększenia wysokości funduszy własnych, jednak do wysokości niewiększej niż 120 % kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2; 2) zezwolić krajowej instytucji płatniczej na zmniejszenie wysokości funduszy własnych, jednak do wysokości niemniejszej niż 80 % kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2. Dziennik Ustaw – 67 – Poz. 623

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy