art. 86

Art. 86. 1. Wymagania w zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki określają postanowienia wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, w tym Konwencji SOLAS. 2. Statek oraz jednostka pływająca Straży Granicznej, Policji i Służby Ochrony Państwa są obowiązane przestrzegać zasad bezpieczeństwa żeglugi określonych postanowieniami rozdziału V Konwencji SOLAS. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki bezpiecznego uprawiania żeglugi, uwzględniając postanowienia rozdziału V Konwencji SOLAS. 3a. W przypadku gdy cechy konstrukcyjne statku nie pozwalają na zastosowanie wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie ust. 3 lub gdy jest to uzasadnione ze względu na rejon lub warunki żeglugi możliwe jest, na wniosek armatora, zwolnienie statku z obowiązku spełniania tych wymagań albo wyrażenie zgody na zastosowanie środków równo-ważnych w zakresie wyposażenia i konstrukcji statku, pod warunkiem że poziom bezpieczeństwa żeglugi nie zostanie zmniejszony. 13) Rezolucja IMO A.894(21) – Międzynarodowy lotniczy i morski poradnik poszukiwania i ratownictwa (IAMSAR) (Dz. Urz. MI z 2011 r. poz. 35). Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 529 3b. Zwolnienie statku z obowiązku spełniania wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie ust. 3 lub wyrażenie zgody na zastosowanie środków równoważnych w zakresie wyposażenia i konstrukcji statku lub odmowa wyda-nia zwolnienia lub wyrażenia zgody na zastosowanie środków równoważnych w zakresie wyposażenia i konstrukcji statku następuje, w drodze decyzji, właściwego dyrektora urzędu morskiego. 3c. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zwolnienia statku z obowiązku spełniania wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie ust. 3 lub wyrażenia zgody na zastosowanie środków równoważnych w zakresie wyposażenia i konstrukcji statku oraz szczegółowe warunki eksploatacyjne, których spełnianie uzasadnia zastosowanie zwolnień lub środków równoważnych, mając na uwadze potrzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa żeglugi. 4. Minister Obrony Narodowej może, w drodze rozporządzenia, poddać jednostki pływające Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wszystkim lub niektórym postanowieniom rozdziału V Konwencji SOLAS, kierując się względami bezpiecznego uprawiania żeglugi oraz charakterem wykonywanych zadań przez te jednostki pływające. 5. Polskie obszary morskie oznakowuje się zgodnie z przepisami międzynarodowymi w zakresie oznakowania nawi-gacyjnego, w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. 6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznakowania nawiga-cyjnego polskich obszarów morskich, z uwzględnieniem obowiązujących systemów tego oznakowania. 7. (uchylony) 8. Na polskich obszarach morskich wyznacza się strefy eksploatacji statków pasażerskich w żegludze krajowej oraz, gdy jest to uzasadnione, strefy czasowo ograniczonej eksploatacji, w których w zależności od posiadanej klasy statki te mogą uprawiać bezpieczną żeglugę. 9. Statek pasażerski w żegludze krajowej może uprawiać żeglugę w strefie eksploatacji odpowiedniej dla klasy posia-danej przez ten statek. 10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wykazy obszarów pasażerskiej żeglugi krajowej, strefy całorocznej eksploatacji oraz, gdy jest to uzasadnione, strefy czasowo ograniczonej eksploatacji statków w pasażerskiej żegludze krajowej, z uwzględnieniem klasy statków pasażerskich, oraz kierując się względami bez-piecznego uprawiania żeglugi. 11. Statki pasażerskie typu ro-ro mogą uprawiać międzynarodową żeglugę na linii regularnej do portów lub z portów Rzeczypospolitej Polskiej na wyznaczonych obszarach morza, w zależności od spełnianych przez nie szczególnych wyma-gań stateczności. 12. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wykazy polskich obszarów morskich, po których pływają statki pasażerskie typu ro-ro, o których mowa w ust. 11, z uwzględnieniem danych dotyczących znaczącej wysokości fali, rozumianej jako średnia wysokość jednej trzeciej najwyższych wysokości fal obserwowanych na danym obszarze. 13. Obszary, o których mowa w ust. 12, ustala się z państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a gdy jest to uzasad-nione i możliwe, z pozostałymi państwami znajdującymi się na obu końcach regularnego połączenia obsługiwanego przez statki pasażerskie typu ro-ro. 14. O wejściu w życie rozporządzeń, o których mowa w ust. 10 i 12, a także ich zmian, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej informuje Komisję Europejską. 15. Pokładowe i osobiste nadajniki sygnału niebezpieczeństwa będące na wyposażeniu statków podlegają ewiden-cjonowaniu na zasadach określonych w art. 140e ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431 i 1668 oraz z 2026 r. poz. 176). Przepisy wydane na podstawie art. 140e ust. 3 ustawy wymienionej w zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio. Art. 86[1].14) 1. Statek o obcej przynależności niepodlegający Konwencji SOLAS może być eksploatowany w żegludze regularnej pomiędzy portem położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a miejscami przeznaczenia położonymi w polskich obszarach morskich w okresie dłuższym niż 14 dni w ciągu roku kalendarzowego pod warunkiem uzyskania pozwolenia na eksploatację. 2. Pozwolenie na eksploatację, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu, z którego prowadzona jest żegluga, o której mowa w ust. 1, na wniosek armatora. 14) Dodany przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 529 3. Pozwolenie na eksploatację, o którym mowa w ust. 1, wydaje się po przeprowadzonej inspekcji, na okres nieprze-kraczający terminu ważności dokumentów statku i niedłuższy niż 5 lat. Pozwolenie na eksploatację może określać dodat-kowe warunki lub ograniczenia eksploatacji statku. 4. Wniosek armatora, o którym mowa w ust. 2, zawiera opis planowanego sposobu eksploatacji statku, w tym: 1) wskazanie portu, z którego prowadzona jest żegluga, o której mowa w ust. 1; 2) obsługiwane instalacje i ich odległość od portu, z którego prowadzona jest żegluga, o której mowa w ust. 1, jeżeli dotyczy; 3) planowany czas przebywania poza portem, z którego prowadzona jest żegluga, o której mowa w ust. 1; 4) przewóz personelu przemysłowego i pasażerów, jeżeli dotyczy; 5) minimalną bezpieczną obsadę. 5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, armator dołącza: 1) zgodę administracji państwa bandery statku; 2) certyfikaty statku wydane przez administrację państwa bandery i dokumentację techniczną wydaną przez podmiot spra-wujący nadzór techniczny nad statkiem; 3) dokument potwierdzający spełnianie wymagań niemniejszych niż określone w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 dla statków o polskiej przynależności wystawiony przez uznaną organizację po przeglądzie technicznym przeprowadzonym na statku. 6. Uznana organizacja przeprowadzająca przegląd w celu wydania dokumentu, o którym mowa w ust. 5 pkt 3, może wnioskować do armatora o dodatkowe wyjaśnienia dotyczące przepisów klasyfikacyjnych lub przepisów państwa bandery, w oparciu o które statek ma wydane dokumenty techniczne i certyfikaty. 7. Dyrektor urzędu morskiego cofa decyzję o pozwoleniu na eksploatację w przypadku stwierdzenia w wyniku inspek-cji poważnych uchybień skutkujących zatrzymaniem statku lub powtarzających się naruszeń wymagań określonych w prze-pisach ustawy.