art. 62

Art. 62. 1. Wojewódzki inspektor, w przypadku stwierdzenia, że podmiot certyfikujący: 1) prowadzi kontrole producentów roślin stosujących integrowaną produkcję roślin niezgodnie z art. 56, lub 2) wydaje certyfikaty poświadczające stosowanie integrowanej produkcji roślin niezgodnie z art. 57 ust. 1–5, lub 3) nie prowadzi rejestru wydanych certyfikatów poświadczających stosowanie integrowanej produkcji roślin w sposób określony w art. 57 ust. 6, lub 4) nie spełnia obowiązków określonych w art. 60 ust. 1 – nakazuje, w drodze zaleceń pokontrolnych, usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie. 2. W przypadku: 1) rażącego naruszenia przez podmiot certyfikujący wymagań określonych w ustawie lub 2) nieusunięcia w wyznaczonym terminie uchybień, o których mowa w ust. 1, lub 3) złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 58 ust. 5 pkt 2, niezgodnego ze stanem faktycznym, lub 4) uniemożliwiania lub utrudniania przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 61, lub 5) złożenia przez podmiot certyfikujący wniosku o cofnięcie upoważnienia do prowadzenia działalności w zakresie cer-tyfikacji w integrowanej produkcji roślin – wojewódzki inspektor cofa, w drodze decyzji, upoważnienie do prowadzenia działalności w zakresie certyfikacji w integro-wanej produkcji roślin. 3. Decyzja, o której mowa w ust. 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 3a. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, decyzja jest ostateczna. 4. Podmiot, któremu cofnięto upoważnienie do prowadzenia działalności w zakresie certyfikacji w integrowanej pro-dukcji roślin, na podstawie ust. 2 pkt 1–4, może uzyskać ponowne upoważnienie do prowadzenia takiej działalności, nie-wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji cofającej to upoważnienie. 5. Obowiązki podmiotu certyfikującego wobec producentów roślin, wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 55 ust. 6, przez podmiot certyfikujący, któremu zostało cofnięte upoważnienie do prowadzenia działalności w zakresie certy-fikacji w integrowanej produkcji roślin, sprawuje wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce prowadzenia pro-dukcji roślin z zastosowaniem integrowanej produkcji roślin, chyba że obowiązki te sprawuje inny podmiot certyfikujący. 6. W przypadku sprawowania przez wojewódzkiego inspektora obowiązków podmiotu certyfikującego wobec produ-centów roślin, o których mowa w ust. 5: 1) przepisów ust. 1–4, art. 58 ust. 1–6, art. 60 ust. 1 pkt 1–2, 3 i 4, art. 61 ust. 1–2a i 3a oraz przepisów wydanych na pod-stawie art. 63 pkt 1 nie stosuje się; 2) badania, o których mowa w art. 56 ust. 2, są przeprowadzane w laboratoriach posiadających akredytację w odpowied-nim zakresie, udzieloną w trybie przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku lub przepisów rozporządzenia nr 765/2008 lub w laboratoriach Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasien-nictwa, na koszt producenta roślin; 3) unieważnienie certyfikatu w przypadku, o którym mowa w art. 61 ust. 3, następuje w drodze decyzji. Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 624 6a. Decyzja, o której mowa w ust. 6 pkt 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 7. Producent roślin wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 55 ust. 6, przez podmiot certyfikujący, któremu zostało cofnięte upoważnienie do prowadzenia działalności w zakresie certyfikacji w integrowanej produkcji roślin, może ubiegać się o poświadczenie stosowania integrowanej produkcji roślin przez inny podmiot certyfikujący; do zgłoszenia, o którym mowa w art. 55 ust. 2, złożonego do takiego podmiotu certyfikującego nie ma zastosowania termin określony w art. 55 ust. 2. 8. Wojewódzki inspektor, w przypadku stwierdzenia prowadzenia działalności w zakresie certyfikacji w integrowanej produkcji roślin przez podmiot, który nie posiada wymaganego upoważnienia, zakazuje, w drodze decyzji, prowadzenia tej działalności. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. 9. Podmiot, który prowadzi działalność w zakresie certyfikacji w integrowanej produkcji roślin bez wymaganego upo-ważnienia do prowadzenia tej działalności, może uzyskać upoważnienie do prowadzenia tej działalności, niewcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 8, stała się ostateczna.