§ 2

§ 2. 1. Stosuje się następujące sposoby oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich: 1) pływające znaki nawigacyjne - pławy; 2) stałe znaki nawigacyjne - stawy lub dalby; 3) wirtualne oznakowanie wykorzystywane na elektronicznych mapach nawigacyjnych. 2. Sposoby oznakowania nawigacyjnego, o których mowa w ust. 1, służą do dostarczania informacji dotyczących: 1) bocznych granic torów wodnych lub kanałów; 2) przeszkód naturalnych lub innych przeszkód nawigacyjnych, w szczególności niebezpiecznych wraków; 3) przeszkód nawigacyjnych opisanych jako „nowe niebezpieczeństwo”; 4) akwenów specjalnych, w tym akwenów, na których uprawianie żeglugi może być regulowane przepisami szczególnymi; 5) innych obiektów ważnych dla bezpieczeństwa żeglugi, w tym w szczególności mostów, morskich elektrowni wiatrowych i konstrukcji „offshore” rozumianych jako konstrukcje morskie stanowiące w szczególności instalacje służące do poszukiwań i eksploatacji złóż ropy i gazu na morzu oraz różnego rodzaju platformy; 6) dodatkowych informacji ułatwiających prowadzenie żeglugi; 7) sondaży i izobat.