art. 38 ust. 3

Ustawa z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

Dz.U. 2014 poz. 24
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa hierarchię i uprawnienia podmiotowe w stosowaniu przymusu bezpośredniego wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzającymi zagrożenie, wskazując, że jako pierwsza stosuje się środki określone w art. 36 ust. 1 pkt 1-4, przy czym lekarz lub pielęgniarka stosują szerszy zakres środków niż pracownik służby ochrony. Zawiera również zakaz stosowania określonych form przymusu wobec osób starszych, kobiet w ciąży oraz osób z widoczną niepełnosprawnością.

Treść przepisu

Art. 38. 1. W pierwszej kolejności należy stosować przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 1-4. 2. Przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 1-4 stosuje lekarz lub pielęgniarka, a przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 5 stosuje pracownik służby ochrony. 3. Przymusu bezpośredniego określonego w art. 36 ust. 1 pkt 5 lit. b i c nie stosuje się wobec osób o widocznej niepełnosprawności, kobiet o widocznej ciąży oraz osób powyżej 70. roku życia.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy