§ 30 ust. 1–4 załącznika

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

Dz.U. 2015 poz. 1400
Znaczenie przepisu (AI)
Określa maksymalne stawki kar umownych nałożanych przez NFZ na świadczeniodawców za konkretne naruszenia umowy, takie jak obciążanie pacjentów nienależnymi kosztami, utrudnianie kontroli, nieuzasadniona odmowa świadczeń czy błędne rozliczenia. Karę można nałożyć, jeśli została ona przewidziana w samej umowie, a jej łączna suma za dany okres nie może przekroczyć 4% zobowiązania.

Treść przepisu

§ 30. 1. W przypadku zastrzeżenia w umowie kar umownych, w razie niewykonania lub wykonania umowy niezgodnie z jej postanowieniami, z przyczyn leżących po stronie świadczeniodawcy, wysokość kary umownej wynosi: 1) do 2 % kwoty zobowiązania wynikającego z umowy za każde stwierdzone naruszenie w przypadku: a) obciążania świadczeniobiorcy lub osoby uprawnionej do świadczeń na podstawie przepisów o koordynacji kosz-tami leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyrobów medycznych w przy-padkach, o których mowa w art. 35 ustawy, b) utrudniania czynności kontrolnych, c) pobierania nienależnych opłat od świadczeniobiorcy lub osoby uprawnionej do świadczeń na podstawie przepi-sów o koordynacji za świadczenia będące przedmiotem umowy, d) nieuzasadnionej odmowy udzielenia świadczeń świadczeniobiorcy lub osobie uprawnionej do świadczeń na pod-stawie przepisów o koordynacji świadczeń, Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 712 e) niewykonania przez świadczeniodawcę w terminie zaleceń pokontrolnych, f) udzielania świadczeń w sposób lub w warunkach nieodpowiadających wymogom określonym w obowiązujących przepisach lub umowie,g) niewykonania obowiązku, o którym mowa w § 3 ust. 6; 2) do 1 % kwoty zobowiązania określonej w umowie, za każde stwierdzone naruszenie, w przypadku: a) nieudzielania świadczeń w czasie lub miejscu ustalonym w umowie, b) udzielania świadczeń przez osoby nieuprawnione lub nieposiadające kwalifikacji i uprawnień do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w określonym zakresie lub określonej dziedzinie medycyny, c) przedstawienia przez świadczeniodawcę danych niezgodnych ze stanem faktycznym, na podstawie których Fun-dusz dokonał płatności nienależnych środków finansowych, d) przedstawienia przez świadczeniodawcę danych niezgodnych ze stanem faktycznym, na podstawie których Fun-dusz ustala stawkę ryczałtu systemu zabezpieczenia; 3) do 1 % kwoty zobowiązania określonej w umowie, za każdy rodzaj stwierdzonego naruszenia, o którym mowa w lit. a‒h, w przypadku: a) nieprowadzenia list oczekujących na udzielenie świadczenia lub prowadzenia tych list w sposób naruszający przepisy prawa, b) nieprzekazywania w terminie oraz zgodnie ze stanem faktycznym: – danych dotyczących list oczekujących, – informacji o pierwszym wolnym terminie udzielenia świadczenia, c) niewykonywania obowiązków wynikających z § 13 ust. 1, d) gromadzenia informacji lub prowadzenia dokumentacji, w tym dokumentacji medycznej, w sposób naruszający przepisy prawa, e) niepodania do wiadomości świadczeniobiorców zasad rejestracji i organizacji udzielania świadczeń, zgodnie z § 11 ust. 1, 4 lub 5, f) nieumieszczenia informacji, o której mowa w § 11 ust. 2 lub 3, g) nieprzekazania w terminie oraz zgodnie ze stanem faktycznym informacji, o której mowa w § 9 ust. 2 lub § 34 ust. 1, h) (uchylona); 4) w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w § 10a: a) 5000 zł dla podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne, b) 1000 zł dla podmiotów innych niż wymienione w lit. a. 1a. W umowach, których dotyczą współczynniki korygujące, o których mowa w § 16 ust. 3 i 4a, zastrzega się karę umowną w wysokości do 5 % środków określonych zgodnie z § 16 ust. 3 i 4a oraz postanowienia o zwrocie tych środków, w przypadku ich nieprzeznaczenia w sposób określony w § 16 ust. 3, 4, 4b i 4c. 2. Kwotą zobowiązania stanowiącą podstawę nałożenia kary umownej jest kwota zobowiązania w okresie rozliczenio-wym, którego dotyczą stwierdzone naruszenia. 3. Kary umowne, nałożone przez Fundusz, podlegają sumowaniu, przy czym łączna wysokość nałożonych kar umow-nych nie może przekraczać 4 % kwoty zobowiązania wynikającego z umowy dla okresu rozliczeniowego, którego dotyczy-ły naruszenia. 4. W przypadku umowy o udzielanie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, z wyłączeniem umowy dotyczącej nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, albo umowy o zaopatrzenie w wyroby medyczne na zlecenie osoby uprawnionej oraz ich naprawy, o których mowa w art. 38 ustawy o refundacji, albo umowy, o której mowa w § 2 ust. 1a, maksymalna kwota kary umownej odnosi się do kwoty wypłaconej świadczeniodawcy z tytułu realizacji umowy w okresie rozliczenio-wym, którego dotyczyły stwierdzone naruszenia. Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 712 § 31. 1. Umowa może zawierać zastrzeżenie, że w przypadku wystawienia recepty na leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyroby medyczne objęte refundacją: 1) przez osobę niebędącą osobą uprawnioną, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji, lub 2) pacjentom niebędącym świadczeniobiorcami albo osobami uprawnionymi, o których mowa w art. 67 ust. 4‒7 ustawy, lub 3) w przypadku braku zasadności ordynowania leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyrobu medycznego w danym wskazaniu – dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu albo Prezes Funduszu może nałożyć na świadczeniodawcę karę umowną w kwocie stanowiącej równowartość kwoty refundacji cen tych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyrobów medycznych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonania refundacji. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do zaopatrzenia w wyroby medyczne na zlecenie osoby uprawnio-nej, oraz ich naprawy, o których mowa w art. 38 ustawy o refundacji, finansowanych w całości lub w części przez Fundusz. 3. Wysokość i termin zapłaty kary umownej, o której mowa w ust. 1 i 2, dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu albo Prezes Funduszu określa w pisemnym wezwaniu do zapłaty. Termin zapłaty kary umownej nie może być krótszy niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Przepisy § 29 ust. 6 stosuje się.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 30.10.2026. · PDF źródłowy