art. 11 ust. 2

Ustawa z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych

Dz.U. 2015 poz. 266
Znaczenie przepisu (AI)
Definiuje zakres czasowy procedury wykorzystania zwierząt do celów naukowych oraz określa kompetencje lekarza weterynarii (lub innej wykwalifikowanej osoby w przypadku gatunków nietypowych) do podjęcia decyzji o losie zwierzęcia po zakończeniu doświadczenia, w tym o jego uśmierceniu w przypadku przewidywanego cierpienia.

Treść przepisu

Art. 11. 1. Procedurę: 1) rozpoczyna się od przygotowania zwierzęcia do obserwacji; 2) kończy się, gdy zaprzestaje się obserwacji zwierzęcia, a w przypadku genetycznie zmodyfikowanej linii zwierząt - gdy nie przewiduje się, że u potomstwa tych zwierząt wystąpi trwałe uszkodzenie organizmu lub że będzie ono odczuwać ból, cierpienie lub dystres. 2. Po zakończeniu procedury lekarz weterynarii podejmuje decyzję o: 1) pozostawieniu wykorzystanego zwierzęcia przy życiu albo 2) uśmierceniu wykorzystanego zwierzęcia - w przypadku gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że po zakończeniu doświadczenia u tego zwierzęcia wystąpi trwałe uszkodzenie organizmu lub będzie ono odczuwać nadal dotkliwy lub umiarkowany ból, cierpienie i dystres. 3. W przypadku wykorzystywania w procedurze zwierząt innych niż laboratoryjne lub gospodarskie, decyzję, o której mowa w ust. 2, może podjąć osoba posiadająca kwalifikacje w zakresie znajomości anatomii, fizjologii i zachowań tych gatunków zwierząt.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy