art. 9 ust. 4

Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych

Dz.U. 2015 poz. 397
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje zasady przechowania rzeczy znalezionych: stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, ale przechowanie jest nieodpłatne. Wyznacza granice kosztów ponoszonych przez znalazcę (obciążają właściciela do wartości rzeczy), przyznaje prawo zatrzymania oraz nakłada obowiązek sprzedaży rzeczy ulegających szybkiemu zepsuciu.

Treść przepisu

Art. 9. 1. Do przechowania rzeczy przez znalazcę lub przechowującego stosuje się odpowiednio przepisy tytułu XXVIII księgi trzeciej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”, z tym, że przechowanie jest nieodpłatne. 2. Poniesione przez znalazcę lub przechowującego koszty przechowania oraz utrzymania rzeczy w należytym stanie, a także koszty poszukiwania osoby uprawnionej do jej odbioru, obciążają osobę uprawnioną do odbioru rzeczy do wysokości wartości rzeczy w dniu odbioru. 3. Znalazcy lub przechowującemu przysługuje prawo zatrzymania. 4. Znalazca przechowujący rzecz, przechowujący lub właściwy zarządca przechowujący rzecz ulegającą szybkiemu zepsuciu sprzedaje ją niezwłocznie. Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce rzeczy sprzedanej, po potrąceniu kosztów sprzedaży.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy