art. 30
Ustawa z dnia 25 maja 2017 r. o restytucji narodowych dóbr kultury
Dz.U. 2017 poz. 1086
Treść przepisu
Art. 30.
1.
Powództwo w sprawach, o których mowa w art. 26 ust. 1, wytacza się przed sądem okręgowym
właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę pozwanego. Jeżeli żaden
z pozwanych nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej,
właściwy jest Sąd Okręgowy w Warszawie.
2.
Do pozwu dołącza się w szczególności:
1)
opis zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1;
2)
dokumenty potwierdzające, że dobro kultury jest zagranicznym narodowym dobrem kultury,
o którym mowa w art. 18 ust. 1;
3)
oświadczenie, złożone przez właściwy organ państwa Unii Europejskiej występującego
z powództwem, o niezgodnym z prawem wyprowadzeniu tego dobra kultury z jego terytorium;
4)
odpisy pozwu wraz z odpisami załączników w celu doręczenia ich uczestniczącym w sprawie
osobom oraz ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
3.
Sąd niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego o wniesieniu pozwu, przesyłając mu odpis pozwu z odpisami załączników.
4.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wstąpić do
postępowania w każdym jego stadium na zasadach określonych w art. 95 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jeżeli wymaga tego ochrona dziedzictwa kulturowego Rzeczypospolitej Polskiej lub
uzasadniony interes obywateli.
5.
Doręczeń państwu Unii Europejskiej dokonuje się w siedzibie ambasady tego państwa
w Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli państwo Unii Europejskiej ustanowiło na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika procesowego lub osobę upoważnioną do odbioru
pism sądowych, doręczeń dokonuje się tym osobom.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy