§ 203

§ 203. 1. Wentylatory lutniowe umieszcza się na początku lutniociągu w prądzie powietrza wytworzonym przez wentylator główny. 2. Dla wyrobiska przewietrzanego za pomocą lutniociągu opracowuje się projekt wentylacji lutniowej, który zawiera: 1) kategorię zagrożeń naturalnych partii złoża lub pokładu, w której będzie wykonywane wyrobisko; 2) prognozowaną metanowość bezwzględną wyrobiska w [m3CH4/min]; 3) krytyczny czas potencjalnej przerwy w przewietrzaniu; 4) temperaturę pierwotną skał w [°C]; 5) docelową długość wyrobiska w [m]; 6) powierzchnię przekroju poprzecznego wyrobiska w świetle obudowy w [m2]; 7) sposób drążenia wyrobiska; 8) maksymalną ilość materiału wybuchowego odpalanego jednocześnie w [kg]; 9) wyposażenie przodka w urządzenia do schładzania powietrza, zwalczania zapylenia i hałasu; 10) rodzaj wentylacji lutniowej oraz rodzaj i średnicę lutni, długości lutniociągu; 11) typ i parametry punktu pracy wentylatora, wydajność i spiętrzenie; 12) sprawność lutniociągu w [%]; 13) ilość powietrza w: a) prądzie opływowym w [m3/min], b) przodku wyrobiska w [m3/min]; 14) schemat wentylacji lutniowej i lokalizacji czujników stanu przewietrzania wyrobiska; 15) sposób zawieszenia lutniociągów wraz z wentylatorami do obudowy wyrobisk. 3. W projekcie wentylacji lutniowej przyjmuje się wartość maksymalną ilości powietrza doprowadzonego do przodka wyrobiska, wynikającą z obliczeń uwzględniających: 1) utrzymanie w wyrobisku wymaganego składu oraz wymaganej prędkości i temperatury powietrza; 2) zwiększenie się oporu lutniociągu - w przypadku zainstalowania w nim urządzeń odpylających lub chłodzących powietrze. 4. W przypadku stosowania wentylacji kombinowanej ilość powietrza dostarczanego lutniociągiem do przodka jest o nie mniej niż 20% większa od ilości powietrza pobieranego przez wentylator pomocniczy.