§ 2a

§ 2a. 1. Zbędne lub zużyte składniki rzeczowe majątku ruchomego mogą być przedmiotem sprzedaży, oddania w na-jem lub dzierżawę, nieodpłatnego przekazania lub darowizny. 2. Zbędne lub zużyte składniki rzeczowe majątku ruchomego, niezagospodarowane w sposób, o którym mowa w ust. 1, mogą być zlikwidowane. 3. Zbędne lub zużyte składniki rzeczowe majątku ruchomego mogą być przedmiotem: 1) nieodpłatnego przekazania lub darowizny na rzecz jednostek sektora finansów publicznych lub państwowych osób prawnych, które nie są jednostkami sektora finansów publicznych, 2) darowizny na rzecz jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, 854, 1562, 1635 i 1933), niebędących jednostkami sektora finansów publicz-nych, oraz fundacji lub organizacji pożytku publicznego, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kul-turalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, z przezna-czeniem na realizację ich celów statutowych – jeżeli ich sprzedaż nie dojdzie do skutku, z zastrzeżeniem § 7 ust. 2a, 3a i 3b, § 39 ust. 2 oraz § 41. Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 228 Rozdział 2 Sposób gospodarowania składnikami rzeczowymi majątku ruchomego § 3. 1. Przy zagospodarowaniu składników rzeczowych majątku ruchomego ustala się ich wartość. 2. Wartość składników rzeczowych majątku ruchomego, zagospodarowywanych w sposób, o którym mowa w § 2a ust. 1, określa się, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 1, według ich wartości rynkowej na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia oraz popytu na nie, chyba że co innego wynika z przepisów szczególnych. 3. Wartość składników rzeczowych majątku ruchomego określa się według wartości księgowej brutto w przypadku zagospodarowania przez: 1) nieodpłatne przekazanie między nieposiadającymi osobowości prawnej państwowymi jednostkami sektora finansów publicznych; 2) likwidację. 4. Jeżeli zagospodarowaniu mają podlegać składniki rzeczowe majątku ruchomego, które stanowią zespół służący realizacji określonego rodzaju działalności, ich wartość ustala się wspólnie, przez zsumowanie wartości poszczególnych składników rzeczowych majątku ruchomego wchodzących w skład zespołu. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.