§ 3

§ 3. 1. Używanie środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych przez osoby umieszczone w okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich ustala się na podstawie: 1) rozmów wstępnych po przyjęciu; 2) wyników badań lekarskich; 3) wyników badań psychologicznych; 4) danych zawartych w dokumentacji dotyczącej nieletnich; 5) wyników testów diagnostycznych. 2. W przypadku stwierdzenia używania środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych u osób, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się szczegółowy proces diagnozy z udziałem lekarza, specjalisty psychoterapii uzależnień, specjalisty w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub psychologa w celu stwierdzenia uzależnienia od tych środków i jego stopnia oraz potrzeby leczenia przez podmiot leczniczy lub lekarza wykonującego zawód w ramach praktyki zawodowej lub skierowania albo przeniesienia do okręgowego ośrodka wychowawczego albo zakładu poprawczego, w którym realizuje się system wychowawczy resocjalizacyjno-terapeutyczny. 3. Do okręgowych ośrodków wychowawczych i zakładów poprawczych, w których realizuje się system wychowawczy resocjalizacyjno-terapeutyczny, osoby uzależnione kieruje się albo przenosi w oparciu o diagnozę stwierdzającą uzależnienie, sporządzoną przez lekarza, z uwzględnieniem opinii przygotowanej przez specjalistę psychoterapii uzależnień, specjalistę w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub psychologa.