§ 5

§ 5. 1. W celu przeliczenia ilości biogazu, biogazu rolniczego i biometanu na ilość energii wyrażoną w MWh wyznacza się i rejestruje ciepło spalania odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu oraz wyznacza się dobową średnioważoną wartość ciepła spalania odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu. 2. Do rejestracji ciepła spalania odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu stosuje się przepisy § 3, przy czym dane dotyczące ilości biogazu, biogazu rolniczego i biometanu oraz dane dotyczące ciepła spalania odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu rejestruje się w jednej książce rejestrowej, o której mowa w § 3 ust. 2, lub z zastosowaniem jednego elektronicznego systemu przetwarzania danych, o którym mowa w § 3 ust. 3. 3. Wyznaczenia ciepła spalania odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu dokonuje się: 1) na podstawie wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych, o których mowa w ust. 5; 2) nie rzadziej niż co godzinę w okresach, w których następuje przesył biogazu, biogazu rolniczego i biometanu do dalszego wykorzystania lub przetwarzania, z zastrzeżeniem § 6 ust. 4; 3) w miejscu, o którym mowa w § 2 pkt 3. 4. W celu wyznaczenia dobowej średnioważonej wartości ciepła spalania odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu: 1) w regularnych odstępach czasu, nie rzadziej niż co godzinę, w próbce odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu wykonuje się pomiary stężeń co najmniej metanu, azotu, dwutlenku węgla i tlenu, następnie na ich podstawie oblicza się ciepło spalania odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu, zgodnie z aktualnym poziomem wiedzy i najlepszą praktyką, w szczególności według wytycznych zawartych w normie „PN-EN ISO 6976 Gaz ziemny - Obliczanie wartości kalorycznych, gęstości, gęstości względnej i liczby Wobbego na podstawie składu”; 2) obliczone zgodnie z pkt 1 w cyklu dobowym wartości ciepła spalania odpowiednio biogazu, biogazu rolniczego i biometanu uśrednia się z wykorzystaniem średniej ważonej. 5. Stężenia co najmniej metanu, azotu, dwutlenku węgla i tlenu, o których mowa w ust. 4 pkt 1, mierzy się na podstawie składu chemicznego certyfikowanej mieszaniny wzorcowej, przy wykorzystaniu urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych, których poprawność pomiarowo-analityczna jest kontrolowana nie rzadziej niż raz w roku przez porównania międzylaboratoryjne z laboratorium akredytowanym w tym zakresie.