art. 62

Artykuł 62 Świadczenia rzeczowe w przypadku pobytu w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe 1. Aby skorzystać ze świadczeń rzeczowych, pracownik określony w art. 14 ust. 1 lit. a) ppkt i) lub ust. 2 lit. a) rozporządzenia, przedstawia niezwłocznie instytucji miejsca pobytu zaświadczenie określone w art. 11 rozporządzenia wykonawczego. O ile pracownik przedstawił to zaświadczenie, domniemywa się, że wypełnił warunki nabycia prawa do świadczeń rzeczowych. 2. Aby skorzystać ze świadczeń rzeczowych, pracownik transportu międzynarodowego określony w art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, który podczas wykonywania swojej pracy znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Państwo właściwe, przedstawia niezwłocznie instytucji miejsca pobytu zaświadczenie specjalne, wydane przez pracodawcę lub jego pełnomocnika w ciągu bieżącego miesiąca kalendarzowego lub poprzednich dwóch miesięcy kalendarzowych. Zaświadczenie to określa w szczególności datę, od której pracownik jest zatrudniony u tego pracodawcy oraz nazwę i siedzibę instytucji właściwej. Jeżeli pracownik przedstawił to zaświadczenie, domniemywa się, że wypełnił warunki nabycia prawa do świadczeń rzeczowych. Jeżeli pracownik nie jest w stanie zwrócić się do instytucji miejsca pobytu przed podjęciem leczenia, korzysta z tego leczenia na podstawie tego zaświadczenia, tak jak gdyby był ubezpieczony w tej instytucji. 3. Instytucja miejsca pobytu zwraca się w terminie trzech dni do instytucji właściwej o stwierdzenie, czy pracownik określony w ust. 1 i 2 spełnia warunki uprawniające do świadczeń rzeczowych. Do chwili otrzymania odpowiedzi instytucji właściwej jest ona zobowiązana do udzielania mu tych świadczeń przez okres najwyżej trzydziestu dni. 4. Instytucja właściwa udziela odpowiedzi instytucji miejsca pobytu w terminie dziesięciu dni od daty otrzymania wniosku tej instytucji. Jeżeli odpowiedź jest pozytywna, instytucja właściwa podaje, jeśli to konieczne, maksymalny okres, przez który świadczenia są przyznawane zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, a instytucja miejsca pobytu udziela nadal wyżej wymienionych świadczeń. 5. Świadczenia rzeczowe udzielane na podstawie domniemania ustanowionego w ust. 1 lub 2 podlegają zwrotowi zgodnie z przepisami art. 36 ust. 1 rozporządzenia. 6. Zamiast zaświadczenia określonego odpowiednio w ust. 1 i 2 pracownicy określeni w tych ustępach mogą przedstawić instytucji miejsca pobytu zaświadczenie określone w ust. 7. 7. Aby skorzystać ze świadczeń rzeczowych na podstawie art. 55 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków powoływania się na domniemanie określone w ust. 1 lub 2, pracownik przedstawia instytucji miejsca pobytu zaświadczenie potwierdzające jego prawo do świadczeń rzeczowych. Zaświadczenie to, wydawane przez instytucję właściwą, jeśli to możliwe — przed opuszczeniem przez pracownika terytorium Państwa Członkowskiego, które zamieszkuje, podaje, tam gdzie to konieczne, zwłaszcza maksymalny okres, przez który przyznawane są świadczenia rzeczowe zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego. Jeżeli pracownik nie przedstawi wymienionego zaświadczenia, instytucja miejsca pobytu zwraca się o nie do instytucji właściwej. 8. Przepisy art. 60 ust. 5, 6 i 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.