art. 12

Artykuł 12 wymienionej dyrektywy stosuje się mutatis mutandis. Jednakże jeśli dane opakowanie stanowi pojemnik pomiarowy, który spełnia wymogi odpowiedniej dyrektywy oraz jeśli oznaczenie jego nominalnej objętości jest widoczne w normalnych warunkach konfekcjonowania danego opakowania jednostkowego, do celów niniejszej dyrektywy oznaczanie nominalnej objętości zawartości takiego opakowania jednostkowego zgodnie z wymogami określonymi w ppkt 3.1 nie jest konieczne. Powyższe odstępstwo nie ma jednakże zastosowania w przypadku, gdy nominalna objętość opakowania jednostkowego różni się o ilość maksymalnie 0,05 litra od innej nominalnej objętości przewidzianej w załączniku III w odniesieniu do tej samej kategorii produktów. 4. ODPOWIEDZIALNOŚĆ PAKUJĄCEGO LUB IMPORTERA Odpowiedzialność z tytułu pomiaru i kontroli ilości płynu zawartego w danym opakowaniu jednostkowym, zwanej "rzeczywistą objętością zawartości", spoczywa na pakującym. Odmierzanie lub kontrola powinny być przeprowadzane przy pomocy zalegalizowanego przyrządu pomiarowego odpowiedniego do dokonania niezbędnych operacji w tym zakresie. Kontrola może być przeprowadzana poprzez pobieranie próbek. W przypadku gdy rzeczywista objętość zawartości nie zostanie zmierzona, kontrola przeprowadzana przez jednostkę pakującą powinna być zorganizowana w taki sposób, aby skutecznie zagwarantować nominalną objętość wymienionej zawartości. Warunek ten uważa się za spełniony, jeśli pakujący przeprowadza kontrole produkcji zgodnie z procedurami uznanymi przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego oraz jeśli zachowuje on do dyspozycji tych władz dokumenty zawierające wyniki takich kontroli w celu poświadczenia, iż kontrole wraz z dokonanymi na podstawie ich wyników niezbędnymi korektami i dostosowaniami, zostały przeprowadzone w sposób właściwy i dokładny. Jedną z wielu metod spełnienia wymogów pomiarowych i kontrolnych jest stosowanie przy wytwarzaniu opakowań jednostkowych pojemnika pomiarowego typu określonego w odpowiedniej dyrektywie, napełnianego zgodnie z warunkami tej dyrektywy oraz dyrektywy w sprawie butelek o określonej pojemności. 5. KONTROLE, KTÓRE POWINNY BYĆ PRZEPROWADZANE PRZEZ WŁAŚCIWE WŁADZE W LOKALU JEDNOSTKI PAKUJĄCEJ LUB IMPORTERA Kontrole mające na celu zagwarantowanie, iż opakowania jednostkowe są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, będą przeprowadzane przez właściwe władze Państw Członkowskich metodą pobierania próbek kontrolnych w lokalu jednostki pakującej lub, jeśli rozwiązanie takie nie jest możliwe do zastosowania, w lokalu importera lub jego agenta mającego siedzibę na terytorium Wspólnoty. Takie statystyczne kontrole przy pomocy pobieranych próbek przeprowadza się zgodnie z uznanymi metodami kontroli dopuszczalnej jakości. Ich skuteczność powinna być porównywalna do skuteczności metody odniesienia określonej w załączniku II. 6. INNE KONTROLE PRZEPROWADZANE PRZEZ WŁAŚCIWE ORGANY Niniejsza dyrektywa nie wykluczają innych kontroli, które mogą być przeprowadzane przez właściwe władze Państw Członkowskich w trakcie handlu, w szczególności do celów sprawdzenia, czy określone opakowania jednostkowe spełniają wymogi niniejszej dyrektywy. -------------------------------------------------- ZAŁĄCZNIK II Niniejszy załącznik ustanawia procedury metody odniesienia dla kontroli statystycznej poszczególnych partii opakowań jednostkowych w celu spełnienia wymogów art. 3 oraz pkt 5 załącznika I niniejszej dyrektywy. Wymieniona kontrola opiera się na normie ISO nr 2859 dotyczącej metod badania według poszczególnych cech, przyjmując dopuszczalny poziom jakości w wysokości 2,5 %. Poziom pobierania próbek odpowiada poziomowi II tego standardu odnośnie do badań nieniszczących oraz poziomowi S 3 odnośnie do badań niszczących. 1. WYMOGI ODNOSZĄCE SIĘ DO POMIARU RZECZYWISTEJ OBJĘTOŚCI ZAWARTOŚCI OPAKOWAŃ JEDNOSTKOWYCH Rzeczywista objętość zawartości opakowań jednostkowych może być mierzona bezpośrednio za pomocą wolumetrycznych przyrządów pomiarowych lub w sposób pośredni poprzez ważenie i mierzenie gęstości. Niezależnie od zastosowanej metody błąd pomiaru rzeczywistej objętości zawartości opakowania jednostkowego nie powinien przewyższyć jednej piątej części dopuszczalnego ujemnego odchylenia dla nominalnej objętości zawartości danego opakowania jednostkowego. Procedura pomiaru rzeczywistej objętości zawartości opakowania jednostkowego może być przedmiotem przepisów krajowych w każdym Państwie Członkowskim. 2. WYMOGI DOTYCZĄCE KONTROLI POSZCZEGÓLNYCH PARTII OPAKOWAŃ JEDNOSTKOWYCH Kontrola opakowań jednostkowych jest przeprowadzana metodą pobierania próbek i składa się z dwóch części: - kontroli rzeczywistej objętości zawartości każdego opakowania jednostkowego w próbce, - dodatkowej kontroli średniej rzeczywistej objętości zawartości wszystkich opakowań jednostkowych w próbce. Dana partia opakowań jednostkowych jest uważana za spełniającą wymogi, jeśli wyniki obydwu tych kontroli spełniają kryteria dopuszczalności. W odniesieniu do każdej z wymienionych części kontroli istnieją dwa tryby pobierania próbek: - jeden w zakresie badań nieniszczących, tj. takich, które nie wiążą się z otwarciem opakowania, - drugi w zakresie badań niszczących, tj. takich, które wiążą się z otwarciem lub zniszczeniem opakowania. Ze względów ekonomicznych i praktycznych, stosowanie drugiego trybu powinno być ograniczone do absolutnie niezbędnego minimum. Tryb ten jest także mniej efektywny niż pierwszy. Badania niszczące powinny, więc być stosowane jedynie wtedy, gdy zastosowanie badań nieniszczących jest niewykonalne. Zasadniczo nie powinny być one stosowane w odniesieniu do partii opakowań obejmujących mniej niż 100 jednostek. 2.1. Skład partii towaru 2.1.1. Partia towaru mająca zostać poddana kontroli powinna składać się z opakowań jednostkowych tego samego typu i pochodzić z tej samej partii produkcyjnej. 2.1.2. W sytuacji, gdy opakowania jednostkowe są kontrolowane na końcu linii do pakowania, liczba opakowań jednostkowych w każdej partii powinna być równa maksymalnej produkcji godzinowej tej linii. W innych przypadkach wielkość partii powinna być ograniczona do 10000. 2.1.3. W odniesieniu do partii obejmującej mniej niż 100 opakowań jednostkowych wynik badań nieniszczących w przypadku ich przeprowadzenia powinien wynosić 100 %. 2.1.4. Przed wykonaniem badań kontrolnych wymienionych w ppkt 2.2 i 2.3 należy dokonać losowego pobrania z partii towaru wystarczającej liczby opakowań jednostkowych, tak aby umożliwić przeprowadzenie kontroli wymagającej większej próbki. W odniesieniu do drugiej kontroli niezbędna próbka powinna zostać losowo pobrana z pierwszej próbki i odpowiednio oznaczona. Czynności związane z oznaczaniem próby powinny zostać zakończone przed rozpoczęciem czynności pomiarowych. 2.2. Kontrola minimalnej dopuszczalnej objętości zawartości opakowania jednostkowego 2.2.1. Minimalna dopuszczalna objętość zawartości jest obliczana poprzez odjęcie wartości dopuszczalnego ujemnego odchylenia nominalnej objętości danej zawartości od nominalnej objętości zawartości opakowania jednostkowego. 2.2.2. Pojedyncze jednostki opakowań danej partii produktu, których rzeczywista objętość zawartości jest mniejsza niż minimalna dopuszczalna objętość zawartości, są uważane za wadliwe. 2.2.3. W odniesieniu do kontroli przeprowadzanej poprzez pobranie próbek stosowany jest jeden z poniższych trybów pobierania próbek (pojedynczy lub podwójny), do wyboru przez każde Państwo Członkowskie. 2.2.3.1. Pojedynczy tryb pobierania próbek Liczba kontrolowanych opakowań jednostkowych powinna być równa liczbie opakowań w danej próbce, wskazanej dla tego trybu kontroli: - jeśli liczba wadliwych jednostek stwierdzonych w próbce jest mniejsza od lub równa kryterium dopuszczalności, dana partia opakowań jednostkowych jest uważana do celów kontroli za spełniającą wymogi, - jeśli liczba wadliwych jednostek stwierdzonych w próbce jest równa lub większa niż kryterium odrzucenia, dana partia opakowań jest odrzucona. 2.2.3.1.1. Tryb badań nieniszczących Ilość w partii | Ilość w próbce | Ilość jednostek wadliwych | Kryterium dopuszczalności | Kryterium odrzucenia | 100 – 150 | 20 | 1 | 2 | 151 – 280 | 32 | 2 | 3 | 281 – 500 | 50 | 3 | 4 | 501 – 1200 | 80 | 5 | 6 | 1201 – 3200 | 125 | 7 | 8 | 3201 i więcej | 200 | 10 | 11 | 2.2.3.1.2. Tryb badań niszczących Ilość w partii | Ilość w próbce | Ilość jednostek wadliwych | Kryterium dopuszczalności | Kryterium odrzucenia | Każda ilość (≥ 100) | 20 | 1 | 2 | 2.2.3.2. Podwójny tryb pobierania próbek Pierwsza liczba kontrolowanych opakowań jednostkowych powinna być równa liczbie opakowań w pierwszej próbce, wskazanej dla tego trybu kontroli: - jeśli liczba wadliwych jednostek stwierdzonych w pierwszej próbce jest mniejsza od lub równa pierwszemu kryterium dopuszczalności, dana partia opakowań jest uważana do celów kontroli za spełniającą wymogi, - jeśli liczba wadliwych jednostek stwierdzonych w pierwszej próbce jest równa lub większa niż kryterium odrzucenia, dana partia opakowań jest odrzucona, - jeśli liczba wadliwych jednostek stwierdzonych w pierwszej próbie kształtuje się w przedziale między pierwszym ilościowym kryterium dopuszczalności a pierwszym kryterium odrzucenia, dokonuje się sprawdzenia drugiej próby, obejmującej liczbę jednostek przewidzianą w planie dla danego trybu kontroli. Liczby wadliwych jednostek stwierdzonych w pierwszej i drugiej próbce powinny zostać zsumowane: - jeśli łączna liczba wadliwych jednostek jest mniejsza od lub równa drugiemu kryterium dopuszczalności, dana partia opakowań jest uważana do celów kontroli za spełniającą wymogi, - jeśli łączna liczba wadliwych jednostek jest większa od lub równa drugiemu kryterium odrzucenia, dana partia opakowań jest odrzucona. 2.2.3.2.1. Tryb kontroli nieniszczących Ilość w partii | Próbki | Ilość jednostek wadliwych | Kolejność | Ilość | Łączna liczba | Kryterium dopuszczalności | Kryterium odrzucenia | 100 – 150 | 1-szy | 13 | 13 | 0 | 2 | 2-gi | 13 | 26 | 1 | 2 | 151 – 280 | 1-szy | 20 | 20 | 0 | 3 | 2-gi | 20 | 40 | 3 | 4 | 281 – 500 | 1-szy | 32 | 32 | 1 | 4 | 2-gi | 32 | 64 | 4 | 5 | 501 – 1200 | 1-szy | 50 | 50 | 2 | 5 | 2-gi | 50 | 100 | 6 | 7 | 1201 – 3200 | 1-szy | 80 | 80 | 3 | 7 | 2-gi | 80 | 160 | 8 | 9 | 3201 i więcej | 1-szy | 125 | 125 | 5 | 9 | 2-gi | 125 | 250 | 12 | 13 | 2.2.3.2.2. Tryb badań niszczących Ilość w partii | Próbki | Ilość jednostek wadliwych | Kolejność | Ilość | Łączna liczba | Kryterium dopuszczalności | Kryterium odrzucenia | Każda ilość (≥ 100) | 1-szy | 13 | 13 | 0 | 2 | 2-gi | 13 | 26 | 1 | 2 | 2.3. Kontrola średniej rzeczywistej objętości zawartości opakowań jednostkowych składających się na daną partię towaru 2.3.1. x = ∑ x in rzeczywistej objętości zawartości xi w ilości n opakowań jednostkowych w próbce jest większa od wielkości: V − s2n · t1 − α Gdzie: Vn = nominalna objętość zawartości danego opakowania jednostkowego, s = szacowane standardowe odchylenie rzeczywistej objętości zawartości dla danej partii towaru, n = liczba opakowań jednostkowych w danej próbce kontrolnej, t(1-a) = 0,995 współczynnik poziomu zaufania dyspersji pomiarów z ð = n – 1 stopniem swobody. 2.3.2. Jeśli xi stanowi zmierzoną wartość rzeczywistej objętości zawartości kolejnej pozycji i w próbie zawierającej n jednostek, to: 2.3.2.1 średnia wartość zmierzonych wartości dla próbki jest otrzymana w wyniku dokonania następującego obliczenia: x = ∑ x in 2.3.2.2. oraz szacunkowa wartość odchylenia standardowego s według następującego obliczenia: - ∑ i = 1i = nxi2 - ∑ x n 2 - SC = ∑ − ∑ x in2 - v = SCn − 1 s = v 2.3.3. Kryteria dopuszczalności lub odrzucenie partii opakowań jednostkowych badanych podczas tej kontroli Kryteria badań nieniszczących Ilość w partii | Ilość w próbce | Kryteria | Dopuszczalności | Odrzucenia | ≤ 500 | 30 | x− ≥ Vn − 0·503 s | x− < Vn − 0·503 s | >500 | 50 | x− ≥ Vn − 0·379 s | x− < Vn − 0·379 s | Kryteria badań niszczących Ilość w partii | Ilość w próbce | Kryteria | Dopuszczalności | Odrzucenia | Każda ilość (≥ 100) | 20 | x− ≥ Vn − 0·640 s | x− < Vn − 0·640 s | -------------------------------------------------- ZAŁĄCZNIK III Płyny | Nominalna pojemność zawartości w litrach | I Ostatecznie dopuszczone | II [1] Tymczasowo dopuszczone | 1.a)Wino ze świeżych winogron, moszcz winogronowy podczas fermentacji związany poprzez dodanie alkoholu (pozycja WTC nr ex 22.05 C) z wyjątkiem win wzmocnionych | 0,10 — 0,25 — 0,35 0,375 — 0,50 — 0,70 0,75 — 1 — 1,5 2 — 5 | 0,20 — 0,36 — 0,475 0,60 — 0,68 — 0,72 0,95 — 1,75 — 1,88 | b)Pozostałe napoje fermentowane niemusujące, na przykład jabłecznik, moszcz gruszkowy i miód pitny (pozycja WTC nr 22.07 B II) | 0,10 — 0,25 — 0,35 0,375 — 0,50 — 0,70 — 0,75— 1 — 1·5 — 2 — 5 | 0,20 — 0,33 — 0,36 0,72 | c)Wermut i inne wina aromatyczne ze świeżych winogron (pozycja WTC nr 22.06) wina wzmocnione (pozycja WTC nr 22.05 C) | 0,10 — 0,375 — 0,50 0,75 — 1 — 1,5 | 0,20 — 0,35 — 0,36 0,68 — 0,70 — 0,72 | 2.a)Wina musujące (pozycja WTC nr 22.05 A + B) | 0,10 — 0,125 — 0,20 0,375 — 0,75 — 1,5 3 | 0,57 — 0,77 | b)Pozostałe fermentowane napoje musujące, na przykład jabłecznik, moszcz gruszkowy i miód pitny (pozycja WTC nr 22.07 B I) | 0,10 — 0,125 — 0,20 0,375 — 0,75 — 1 1,5 — 3 | 0,57 — 0,77 | 3.Piwo ze słodu(pozycja WTC nr 22.03): | 0,25 — 0,33 — 0,50 0,75 — 1 — 2 — 3 4 — 5 | 0,18 (tylko w puszkach) 0,20 — 0,30 — 0,35 (tylko w puszkach) 0,45 — 0,66 — 3,8 | —piwa kwasowe, gueuze | 0,375 | | 4.Alkohole wysokoprocentowe i inne napoje alkoholowe (pozycja WTC nr 22.09) | 0,05 — 0,10 — 0,20 0,35 — 0,375 — 0,50 0,70 — 0,75 — 1 1,5 — 2 — 2,5 3 | 0,25 — 0,36 — 0,60 0,72 | 5.Alkohole wysokoprocentowe i inne napoje alkoholowe (pozycja WTC nr 22.10) | 0,25 — 0,50 — 0,75 1 — 2 — 5 | 0,35 — 0,7 — 1,5 2,5 | 6.Oleje jadalne (pozycja WTC nr 15.07 A I) (pozycja WTC nr 15.07 D II) | 0,10 — 0,25 — 0,50 1 — 2 — 3 — 5 | 0,375 — 0,625 — 0,75 1,5 — 2,5 | 7.Mleko i napoje mleczne sprzedawane według objętości (pozycja WTC nr 04.01) (z wyłączeniem jogurtu i kefiru, pozycja WTC nr 22.02 B) | 0,10 — 0,2 — 0,25 0,50 — 0,75 — 1 2 — 3 — 4 | 0,22 — 0,33 — 0,6 | 8.a)Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami nasyconymi(pozycja WTC nr 22.01) | wszystkie poniższe pojemności 0,20 — 0,20 — 0,25 0,33 — 0,50 — 0,70 0,75 — 1 — 1,5 2 | 0,35 — 0,45 — 0,47 0,90 — 0,94 | b)Lemoniada, wody mineralne aromatyzowane i aromatyzowane wody nasycone i inne napoje bezalkoholowe, z wyłączeniem soków owocowych i warzywnych (pozycja WTC nr 22.02 A) | wszystkie poniższe pojemności 0,20 — 0,20 — 0,25 0,33 — 0,50 — 0,70 0,75 — 1 — 1,5 2 — 3 — 4 5 | 0,35 — 0,45 — 0,47 0,60 — 0,90 — 0,94 | 9.Soki owocowe i soki warzywne, nawet z dodatkiem cukru, ale niezawierające alkoholu, nieskoncentrowane soki owocowe(pozycja WTC nr 20.07) | wszystkie poniższe pojemności 0,125 — 0,125 — 0,20 0,25 — 0,33 — 0,50 0,70 — 0,75 — 1 1,5 — 2 — 3 4 — 5 | 0,18 — 0,35 (tylko w puszkach) | Uwaga: Płyny wymienione w pkt 1 lit a) i b), pkt 4, pkt 8 lit. a) i b) i pkt 9 mogą zostać dopuszczone do sprzedaży we Wspólnocie tylko w opakowaniach jednostkowych posiadających nominalną objętość zawartości podaną w powyższej tabeli oraz zgodną z odnośnymi przepisami lub normalną praktyką handlową w Państwach Członkowskich, z których płyn pochodzi, niezależnie od tego, czy pakowanie odbywa się w Państwie Członkowskim pochodzenia, czy innym państwie. [1] W przypadku opakowań jednostkowych, których nominalne pojemności znajdują się poza kolumną II, art. 5, w odniesieniu do krajów dopuszczających swobodny obrót tymi opakowaniami w dniu 31 grudnia 1971 r., stosuje się tylko do dnia 31 grudnia 1980 r., z wyjątkiem opakowań jednostkowych wyszczególnionych w pozycji 8 lit. a), którą stosuje się do dnia 31 grudnia 1988 r. --------------------------------------------------