art. 3

Artykuł 3 1. Z zastrzeżeniem ust. 3-6, każde Państwo Członkowskie uznaje na swoich śródlądowych drogach wodnych świadectwa zdolności żeglugowej wydane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z art. 2, tak jakby były wydane przez to państwo. 2. Ustęp 1 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy świadectwo zostało wydane albo po raz ostatni przedłużone nie później, niż przed pięcioma laty i nie utraciło jeszcze ważności. Świadectwa wydane w trybie rozporządzenia w sprawie kontroli żeglugi po Renie uznaje się za dowody w rozumieniu ust. 3 i 5 przez cały okres, na który zostały wystawione. 3. Państwa Członkowskie mogą wymagać przestrzegania specyfikacji technicznych ustanowionych w rozporządzeniu w sprawie kontroli żeglugi po Renie. Mogą wymagać jako dowodów świadectw, o których mowa w ust. 2 akapit drugi. 4. Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby statki przewożące towary niebezpieczne, określone w ADNR, spełniały wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie. Na dowód tego mogą one wymagać przedstawienia upoważnienia, przewidzianego w tym Porozumieniu. 5. Statki, które spełniają wymogi ustanowione w rozporządzeniu w sprawie inspekcji żeglugi na Renie są dopuszczane do wszystkich wód śródlądowych Wspólnoty. Dowodem na spełnienie tych wymogów może być świadectwo, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi. Specjalne warunki transportu towarów niebezpiecznych są uważane za spełnione na wszystkich wodach śródlądowych Wspólnoty w przypadku, gdy statki spełniają wymogi ADNR. Odpowiednim dowodem może być upoważnienie, o którym mowa w ust. 4. 6. Państwa Członkowskie mogą wymagać spełnienia dodatkowych warunków na szlakach żeglugi morskiej, równoważnych do wymaganych od swoich statków. Państwa Członkowskie informują Komisję o swoich szlakach żeglugi morskiej, których wykaz Komisja sporządzi w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, na podstawie informacji dostarczonych jej przez Państwa Członkowskie.