art. 1

Artykuł 1 1. Państwa Członkowskie przyznają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną wyszczególnione w art. 3 dyrektywy 77/452/EWG na podstawie egzaminu gwarantującego, że w czasie kształcenia osoba zainteresowana uzyskała: a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się pielęgniarstwo ogólne, łącznie z wystarczającym zrozumieniem budowy, funkcji fizjologicznych i zachowania osób zdrowych i chorych oraz zależności między stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka; b) wystarczającą wiedzę o charakterze i etyce zawodu oraz ogólnych zasadach dotyczących stanu zdrowia i pielęgniarstwa; c) odpowiednie doświadczenie kliniczne; doświadczenie to, dobrane ze względu na jego wartości szkoleniowe, powinno zostać zdobyte pod nadzorem wykwalifikowanego personelu pielęgniarskiego w miejscu, w którym liczba wykwalifikowanego personelu i sprzętu zapewniają właściwą opiekę pielęgniarską nad pacjentami; d) zdolność do uczestnictwa w praktycznym szkoleniu personelu służby zdrowia oraz doświadczenie w pracy z tym personelem; e) doświadczenie we współpracy z innymi zawodami w służbie zdrowia. 2. Kształcenie określone w ust. 1, powinno obejmować co najmniej: a) 10 lat wykształcenia ogólnego poświadczonego dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, wydanym przez właściwe władze lub organy w Państwie Członkowskim, albo świadectwo potwierdzające wynik egzaminu o poziomie równorzędnym do szkoły pielęgniarskiej; b) kształcenie zawodowe w pełnym wymiarze godzin, które musi obejmować przedmioty zawarte w programie nauczania wymienione w załączniku do niniejszej dyrektywy i stanowić kurs trzyletni lub 4600 godzin kształcenia teoretycznego i praktycznego. 3. Państwa Członkowskie zapewnią, aby instytucja kształcąca pielęgniarki/pielęgniarzy była odpowiedzialna za koordynację teorii i praktyki w trakcie całego kursu. Szkolenie teoretyczne i techniczne wymienione w części A Załącznika będzie zrównoważone i skoordynowane ze szkoleniem klinicznym pielęgniarek/pielęgniarzy wymienionym w sekcji B tego Załącznika w taki sposób, aby wiedza i doświadczenie wymienione w ust. 1 zostały nabyte we właściwym trybie. Szkolenie kliniczne w pielęgniarstwie powinno przybrać formę, zatwierdzonego przez właściwe władze lub organy, nadzorowanego stażu w oddziałach szpitalnych lub innych placówkach medycznych, łącznie z domowymi usługami pielęgniarskimi. W czasie tego szkolenia adepci pielęgniarstwa uczestniczą w pracy oddziałów w zakresie, w jakim uczestnictwo to przyczynia się do ich kształcenia. Zaznajamia się ich z zakresem obowiązków obejmujących opiekę pielęgniarską. 4. Nie później, niż pięć lat po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy i po przeanalizowaniu sytuacji, Rada, działając na wniosek Komisji zdecyduje, czy utrzymać lub zmienić przepisy ust. 3 dotyczące równowagi pomiędzy kształceniem teoretycznym i praktycznym z jednej strony, a kształceniem klinicznym pielęgniarek/pielęgniarzy z drugiej strony. 5. Państwa Członkowskie mogą udzielić częściowego zwolnienia osobom, które odbyły część szkolenia określonego w ust. 2 lit. b) w formie innego szkolenia na co najmniej równoważnym poziomie.