art. 1

Artykuł 1 1. Państwa Członkowskie wymagają od osób pragnących rozpocząć wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, aby posiadały dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie weterynarii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 78/1026/EWG, gwarantujących, że podczas pełnego okresu kształcenia dana osoba uzyskała: a) dostateczną znajomość dziedziny, na której weterynarze opierają swą działalność; b) dostateczną znajomość budowy i funkcjonowania zdrowych zwierząt, ich hodowli, reprodukcji, higieny ogólnej, a także żywienia, włącznie z technologią stosowaną podczas produkcji i konserwacji żywności odpowiadającej ich potrzebom; c) dostateczną znajomość zachowania się i ochrony zwierząt; d) dostateczną znajomość przyczyn, natury, przebiegu, skutków, diagnozy i leczenia chorób zwierzęcych, rozpatrywanych indywidualnie czy też grupowo; włączając specjalistyczną wiedzę o chorobach, które mogą się przenosić na człowieka; e) dostateczną znajomość medycyny prewencyjnej; f) dostateczną znajomość higieny i technologii produkcji, wytwarzania oraz wprowadzania do obiegu zwierzęcych artykułów spożywczych lub artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do konsumpcji przez człowieka; g) dostateczną znajomość przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do wyżej wymienionych dziedzin; h) dostateczne doświadczenie kliniczne i praktyczne pod odpowiednim nadzorem. 2. Całkowity czas trwania kształcenia w zakresie weterynarii obejmuje co najmniej pięcioletnie studia w pełnym wymiarze godzin z zakresu teorii i praktyki prowadzone przez uniwersytet, instytucję szkolnictwa wyższego uznawaną za instytucję o statusie równoważnym lub pod nadzorem uniwersytetu oraz obejmuje co najmniej przedmioty wymienione w Załączniku. 3. Aby zostać przyjętym na takie studia, kandydat musi posiadać dyplom lub świadectwo, które daje mu prawo przyjęcia na dane studia na uniwersytetach Państwa Członkowskiego lub w instytucji szkolnictwa wyższego uznawanej za instytucję o statusie równoważnym. 4. Żadne z postanowień niniejszej dyrektywy nie przeszkadza Państwom Członkowskim w przyznaniu na ich terytoriach, zgodnie z własnymi uregulowaniami, dostępu do działalności lekarza weterynarii i jej prowadzenia posiadaczom dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych, które nie zostały uzyskane w Państwie Członkowskim.