art. 1

Artykuł 1 1. Państwa Członkowskie, które dysponują jedną lub kilkoma wodnymi drogami śródlądowymi wykonują badania statystyczne dotyczące przewozu statkami żeglugi śródlądowej, niezależnie od tego w jakim państwie są one zarejestrowane lub w którym uzyskały licencje: - rzeczy, przewożonych zarobkowo oraz rzeczy przewożonych na własny rachunek, - rzeczy załadowanych lub rozładowanych w tym państwie lub będących w tranzycie po jego wodnych drogach śródlądowych. 2. Do celów niniejszej dyrektywy poniższe pojęcia otrzymują następujące znaczenie: a) wodna droga śródlądowa: ciek wodny, kanał, jezioro, którego naturalne albo sztuczne cechy czynią go dostępnym dla żeglugi dla statków, w szczególności statków żeglugi śródlądowej; b) "statek żeglugi śródlądowej": statek, z napędem własnym lub bez, który jest zarejestrowany lub który uzyskał licencję jako statek żeglugi śródlądowej, który może być barką statkową, ale nie musi, oraz który poprzez swój projekt lub konstrukcję nadaje się jedynie do żeglugi po wodach osłoniętych. 3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: - przewozu rzeczy statkami o nośności mniejszej niż 50 ton, - statków, które są przeznaczone głównie do przewozu osób, - statków używanych jako promy, - statków używanych wyłącznie przez administrację portu lub władze publiczne do celów niekomercyjnych, - statków używanych jedynie do ładowania paliwa lub składowania, - statków nieużywanych do przewozu rzeczy takich jak statki rybackie, pogłębiarki, warsztaty pływające, łodzie mieszkalne oraz statki przeznaczone do celów rekreacyjnych. 4. Pierwszy badania statystyczne będą przeprowadzane od dnia 1 stycznia 1981 r.