art. 14

Artykuł 14 1. Państwa Członkowskie, które dopuszczają szczepienia przeciwko pryszczycy, opracowują wieloletnie plany szczepień, które przedkładają Komisji i innym Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego. Plan ten musi określać: i) - częstotliwość szczepień, - warunki i procedurę produkcji oraz kontroli szczepionek używanych w różnych możliwych okolicznościach powstania ogniska pryszczycy, - "normatywną" zdolność ochronną, - odporność krzyżową na inne warianty, - gatunki i kategorie zwierząt, które mają być przedmiotem programu szczepień, - procedury nadzoru w zakresie dystrybucji, konserwacji, przechowywania i stosowania szczepionek; ii) - rodzaje wirusa, - charakterystyka i skład każdej użytej szczepionki. 2. Koordynacja środków przyjętych przez Państwa Członkowskie jako część ich krajowych programów przeciwko pryszczycy, przewidzianych w ust. 1 ppkt i), podejmowana jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, w celu zapewnienia ich skuteczności. 3. Przed dniem 1 stycznia 1987 r., stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, Rada wyznaczy laboratorium określone w art. 13 oraz określi zakres jego uprawnień łącznie z uprawnieniami instytutu odpowiedzialnego za kontrolę szczepionki i badania odporności krzyżowej. 4. Przed dniem 1 stycznia 1989 r., Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie wraz z, w stosownych przypadkach, wnioskami w sprawie zasad dotyczących produkcji i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy na terenie Wspólnoty, łącznie z wnioskami w sprawie utworzenia wspólnotowej rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy.