art. 3

Artykuł 3 1. Państwa Członkowskie zapewnią, aby instytucje kredytowe i finansowe, w razie nawiązania stosunków umownych, wprowadziły wymóg sprawdzania tożsamości swoich klientów poprzez okazanie właściwych dokumentów, szczególnie przy otwieraniu konta lub kont oszczędnościowych lub oferowania skrytek do przechowywania wartości majątkowych. 2. Wymogi dotyczące sprawdzania tożsamości będą również stosowane w przypadku każdej transakcji przeprowadzonej z klientami innymi, niż klienci określeni w ust. 1, o ile przedmiotem jest suma o równowartości 15000 ECU lub ją przekraczająca, bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzona jako pojedyncza operacja czy kilka operacji, które wydają się być ze sobą powiązane. Jeżeli suma nie jest znana w momencie przeprowadzania transakcji, instytucja, której transakcja dotyczy, dokona czynności identyfikacyjnych, gdy tylko zostanie powiadomiona o wielkości kwoty oraz ustali, iż wymieniona wartość progowa została osiągnięta. 3. W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 wymogi dotyczące ustalenia tożsamości w związku z polisami ubezpieczeniowymi wystawianymi przez towarzystwa ubezpieczeniowe, w rozumieniu dyrektywy 79/267/EWG, które wykonują działalność mieszczącą się w zakresie wspomnianej dyrektywy, nie będą obowiązywały, jeżeli kwota lub kwoty okresowych składek, które mają być opłacone w danym roku, nie przekroczą bądź nie przekraczają kwoty 1000 ECU albo jednorazowa składka wynosi 2500 ECU lub mniej. Jeżeli stawka lub stawki okresowe, które mają być opłacone w danym roku jest lub są podwyższone w takim zakresie, że przekraczają wartość progową 1000 ECU, ustalenie tożsamości klientów będzie wymagane. 4. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wymóg ustalenia tożsamości nie jest obowiązkowy w przypadku wpłaty na polisy ubezpieczeniowe związane z planem emerytalnym ustanowionym na mocy umowy o pracę albo innej działalności zawodowej ubezpieczonego, pod warunkiem że takie polisy nie zawierają klauzuli o odpłatnym zrzeczeniu się przez ubezpieczonego praw wynikających z polisy oraz nie mogą być użyte jako zabezpieczenie dla kredytu lub pożyczki. 5. W razie wystąpienia wątpliwości, czy klienci określeni w powyższych ustępach działają na własny rachunek, albo gdy jest wiadome, iż nie działają oni na własny rachunek, instytucje kredytowe i finansowe podejmą odpowiednie środki mające na celu uzyskanie informacji dotyczącej prawdziwej tożsamości osób, na rzecz których działają ci klienci. 6. Instytucje kredytowe i finansowe przeprowadzają identyfikację, nawet gdy kwota transakcji będzie niższa od wskazanej wyżej wartości progowej, jeżeli istnieje podejrzenie prania pieniędzy. 7. Instytucje kredytowe i finansowe nie będą podlegały wymogom dokonywania identyfikacji określonym w niniejszym artykule, jeżeli ich klientem jest inna instytucja kredytowa albo finansowa, w rozumieniu niniejszej dyrektywy. 8. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wymogi identyfikacji w odniesieniu do transakcji określonych w ust. 3 i 4 są spełnione, jeżeli stwierdzi się, że kwota wynikająca z transakcji ma obciążyć rachunek otwarty w imieniu klienta w instytucji kredytowej, objętej niniejszą dyrektywą, w sposób zgodny z wymogami ust. 1.