art. 2

Artykuł 2 1. Niniejszą dyrektywę oraz dyrektywy wymienione w art. 1 ust. 2 stosuje się na terytorium Wspólnoty zdefiniowanym, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego, Traktatem ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227, z wyjątkiem następujących terytoriów państw: - w przypadku Republiki Federalnej Niemiec, wyspa Heligoland i obszar Buesingen, - w przypadku Republiki Włoskiej, Livigno, Campione d'Italia i włoskie wody jeziora Lugano, - w przypadku Królestwa Hiszpanii, Ceuta i Melillia. 2. W drodze odstępstwa od ust. 1, niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw wymienionych w art. 1 ust. 2 nie stosuje się do Wysp Kanaryjskich. Jednakże Królestwo Hiszpanii może notyfikować, w drodze deklaracji, że dyrektywy te stosuje się do tych terytoriów odnośnie do wszystkich lub niektórych wyrobów wymienionych w art. 3 ust. 1, począwszy od pierwszego dnia następnego miesiąca po złożeniu deklaracji. 3. W drodze odstępstwa od ust. 1, ani niniejszej dyrektywy ani dyrektyw wymienionych w art. 1 ust. 2 nie stosuje się w zamorskich departamentach Republiki Francuskiej. Jednakże Republika Francuska może notyfikować, w drodze deklaracji, że dyrektywy te odnoszą się do tych terytoriów – pod warunkiem pewnych działań dostosowujących je do ich odległego położenia – począwszy od pierwszego dnia następnego miesiąca po złożeniu deklaracji. 4. Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne w celu zapewnienia, że transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla: - Księstwa Monako są traktowane jak transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla Republiki Francuskiej, - Jungholz i Mittelberg (Kleines Walsertal) są traktowane jak transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla Republiki Federalnej Niemiec, - Isle of Man są traktowane jak transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, - San Marino są traktowane jak transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla Republiki Włoskiej. 5. Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla Grecji w utrzymaniu szczególnego statusu przyznanego górze Athos gwarantowanego przez art. 105 konstytucji Grecji. 6. Jeżeli Komisja uzna, że wyjątki wymienione w ust. 1–4 nie mają już dłużej uzasadnienia, w szczególności w odniesieniu do uczciwej konkurencji, Komisja przedłoży Radzie właściwe wnioski.