art. 7

Artykuł 7 Procedura wydawania zezwoleń 1. Zezwolenia są wydawane w porozumieniu z właściwymi władzami wszystkich Państw Członkowskich, na których terytorium pasażerowie są zabierani bądź zostawiani. Organy wydające przekażą takim władzom — jak również właściwym władzom Państw Członkowskich, przez których terytoria przebiega trasa, chociaż nie są tam zabierani ani zostawiani pasażerowie — kopie wniosków wraz z kopiami wszelkich innych istotnych dokumentów i ich oceną. 2. Właściwe władze Państw Członkowskich, których zgoda była wymagana, zawiadomią organy wydające o swojej decyzji w sprawie wniosku w terminie dwóch miesięcy. Okres ten będzie liczony od daty otrzymania prośby o wydanie opinii. Jeśli w tym terminie organy wydające nie otrzymają żadnej odpowiedzi, uważa się, że władze, do których wystąpiono o wydanie opinii, wyraziły zgodę. Władze Państw Członkowskich, przez których terytoria przebiega trasa, chociaż nie są tam zabierani ani zostawiani pasażerowie, mogą notyfikować organom wydającym własne uwagi w terminie ustanowionym w akapicie pierwszym. 3. Z zastrzeżeniem ust. 7 i 8, organy wydające podejmą decyzję w sprawie wniosku w terminie trzech miesięcy od daty złożenia wniosku. 4. a) Wniosek może zostać odrzucony: - jeśli wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji, - jeśli w przeszłości wnioskodawca nie zastosował się do krajowych bądź międzynarodowych przepisów prawnych o transporcie drogowym, a w szczególności warunków i wymogów dotyczących zezwoleń na świadczenie usług pasażerskich na drogach międzynarodowych, lub w poważny sposób naruszył przepisy prawne odnośnie bezpieczeństwa drogowego, szczególnie w odniesieniu do zasad mających zastosowanie do pojazdów, prowadzenia pojazdów oraz czasu trwania odpoczynku dla kierowców, - jeśli, w przypadku wniosku o przedłużenie ważności zezwolenia, nie zostały spełnione warunki zezwolenia. b) Wniosek może zostać odrzucony również wtedy, gdy: i) zostanie wykazane, że dane usługi bezpośrednio umniejszyłyby zakres istniejących usług regularnych, na które wydano już zezwolenie, z wyjątkiem przypadków, kiedy usługi regularne są świadczone tylko przez jednego przewoźnika lub grupę przewoźników; ii) zostanie wykazane, że dane usługi poważnie wpłynęłyby na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych; lub iii) można wywnioskować, że świadczenie usług wymienionych we wniosku jest nastawione tylko na najbardziej dochodowe spośród usług istniejących na danych trasach. Fakt, że wnioskodawca oferuje ceny niższe niż inni przewoźnicy drogowi lub kolejowi, albo fakt, że dane połączenie jest już obsługiwane przez innych przewoźników drogowych lub kolejowych, nie może stanowić uzasadnienia dla odrzucenia wniosku. 5. Organy wydające mogą odrzucić wniosek jedynie z powodów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem. 6. Jeśli procedura przewidziana dla osiągania porozumienia, określonego w ust. 1, nie pozwala organom wydającym na podjęcie decyzji w sprawie wniosku, sprawa może zostać przekazana do Komisji w terminie przewidzianym w ust. 3. 7. Po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, Komisja w terminie sześciu tygodni podejmuje decyzję, która wchodzi w życie w ciągu 30 dni od notyfikacji zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu. 8. Decyzja Komisji ma zastosowanie do czasu, kiedy zostanie osiągnięte porozumienie między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi. 9. Po zakończeniu procedury ustalonej w niniejszym artykule, organy wydające zawiadomią wszystkie władze, określone w ust. 1 o swojej decyzji poprzez rozesłanie im kopii zezwolenia; właściwe władze Państw Członkowskich tranzytowych mogą zaznaczyć, że nie życzą sobie, aby je o tym zawiadamiano.