art. 36

Artykuł 36 1. Począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r., zależnie od nabytych praw, każde Państwo Członkowskie uzależni wykonywanie ogólnej praktyki medycznej w ramach swojego systemu zabezpieczenia społecznego od posiadania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji określonych w art. 30. Jednakże Państwa Członkowskie mogą zwolnić od tego obowiązku osoby, które odbywają specjalistyczne szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej. 2. Każde Państwo Członkowskie określi uznawane przez siebie prawa nabyte. Jednakże uzna prawo do wykonywania działalności w zakresie ogólnej praktyki medycznej w ramach własnego systemu zabezpieczenia społecznego bez dyplomów, świadectw lub innych dowodów potwierdzających posiadanie kwalifikacji określonych w art. 30 jako nabyte przez tych wszystkich lekarzy, którzy w dniu 31 grudnia 1994 r. mają takie prawo na podstawie art. 1-20 i którzy w tym dniu mieszkają na terytorium tego państwa na mocy art. 2 lub art. 9 ust. 1. 3. Każde Państwo Członkowskie może stosować przepisy ust. 1 przed dniem 1 stycznia 1995 r., pod warunkiem że każdy lekarz, który ukończył szkolenie, określone w art. 23, w innym Państwie Członkowskim, będzie mógł ustanowić praktykę na terytorium tego Państwa do dnia 31 grudnia 1994 r. i prowadzić ją w ramach jego systemu zabezpieczenia społecznego na mocy art. 2 lub art. 9 ust. 1 4. Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego wydadzą na wniosek zainteresowanego lekarza mającego prawa nabyte na mocy ust. 2 świadectwo dające mu prawo prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach krajowego systemu zabezpieczenia społecznego bez dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających kwalifikacje, określonych w art. 30. 5. Ustęp 1 nie narusza możliwości, jaką mają Państwa Członkowskie na mocy własnych przepisów i w odniesieniu do swojego terytorium, do przyznawania prawa prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach systemu zabezpieczeń społecznych osobom, które nie mają dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających wykształcenie medyczne i specjalne wykształcenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej, uzyskanych w obu przypadkach w Państwach Członkowskich, ale które mają dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty, jednego lub obydwu rodzajów, potwierdzające wykształcenie uzyskane w Państwie niebędącym Państwem Członkowskim.