art. 7

Artykuł 7 1. W przypadku, gdyby depozyty były niedostępne, systemy gwarancji depozytów przewidują, by całość depozytów tego samego deponenta była pokryta do wysokości sumy 20000 ECU. Do dnia 31 grudnia 1999 r. Państwa Członkowskie, w których depozyty w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy nie są gwarantowane do wysokości 20000 ECU, mogą zachować maksymalną kwotę przewidzianą w ich systemach gwarancji depozytów, jeżeli nie przekracza ona sumy 15000 ECU. 2. Państwa Członkowskie mogą jednak przewidzieć, że niektórzy deponenci lub niektóre depozyty zostaną wykluczone z zabezpieczenia lub tylko w małym stopniu będą zabezpieczone. Lista tych wyjątków jest dołączona do załącznika I. 3. Niniejszy artykuł nie wyklucza, że przepisy, które oferują większe i pełniejsze zabezpieczenie depozytów, zostaną utrzymane lub wydane. W szczególności systemy gwarancji depozytów ze względów socjalnych mogą pokrywać w całości tylko niektóre rodzaje depozytów. 4. Państwa Członkowskie mogą ograniczyć do stawki procentowej gwarancje depozytów przewidziane w ust. 1 lub te, o których stanowi ust. 3. Tak długo, jak w ramach gwarancji depozytów będąca do spłaty kwota nie przekracza kwoty wymienionej w ust. 1, stopa pokrycia musi wynosić co najmniej 90 %. 5. Suma określona w ust. 1, jest regularnie, a przynajmniej co pięć lat, badana przez Komisję. Komisja przedstawia w danym przypadku propozycję dyrektywy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, aby dopasować wymienioną kwotę określoną w ust. 1, w szczególności uwzględniając rozwój sektora bankowego i sytuację gospodarczą, jak również stan polityki monetarnej we Wspólnocie. Pierwsza kontrola odbędzie się dopiero pięć lat po upływie okresu określonego ust. 1 akapit drugi. 6. Państwa Członkowskie zadbają, aby deponent miał możliwość, jeśli chodzi o przysługujące mu odszkodowanie, wystąpić z zażaleniem przeciwko systemowi gwarancji depozytów.