art. 11

Artykuł 11 Poziomy stężenia metali ciężkich w opakowaniach 1. Państwa Członkowskie zapewniają, aby suma stężeń ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniach lub w częściach opakowań nie przekraczała następujących wartości: - 600 ppm wagowo, po upływie dwóch lat od dnia określonego w art. 22 lit. i); - 250 ppm wagowo, po upływie trzech lat od dnia określonego w art. 22 lit. i); - 100 ppm wagowo, po upływie pięciu lat od dnia określonego w art. 22 lit. i). 2. Poziomy stężeń, określone w ust. 1 nie mają zastosowania do opakowań wykonanych w całości z kryształu ołowiowego, określonego w dyrektywie 69/493/EWG [9]. 3. Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, określa: - warunki, w jakich powyższe stężenia nie mają zastosowania do materiałów pochodzących z recyklingu i ogniw wyrobu, które znajdują w zamkniętym i kontrolowanym łańcuchu, - rodzaje opakowań zwolnionych z wymogu, określonego w ust. 1 tiret trzecie.