art. 4

Artykuł 4 1. Pomoc produkcyjna nie może przekraczać różnicy między ceną minimalną płaconą producentowi we Wspólnocie a ceną surowca w głównych produkujących i wywożących państwach trzecich. 2. Kwotę pomocy produkcyjnej ustala się w taki sposób, aby umożliwić sprzedaż produktu wspólnotowego w granicach określonych w ust. 1. Przy ustanawianiu kwoty pomocy, bez uszczerbku dla stosowania art. 5, uwzględnia się w szczególności: a) różnicę między ceną surowca we Wspólnocie oraz ceną uzyskiwaną w głównych konkurencyjnych państwach trzecich; b) kwotę pomocy ustaloną lub obliczoną przed obniżką przewidzianą w ust. 10, jeśli ma zastosowanie, za ubiegły rok gospodarczy; oraz c) w przypadku gdy produkcja wspólnotowa jakiegoś produktu stanowi znaczący udział w rynku, tendencje wolumenu handlu zagranicznego i ceny uzyskiwane w takim handlu, przy czym ostatnie kryterium prowadzi do obniżenia kwoty pomocy. 3. Pomoc produkcyjną ustala się w kategoriach wagi netto produktu przetworzonego. Współczynniki wyrażające stosunek między wagą użytego surowca a wagą netto produktu przetworzonego definiuje się na zasadzie znormalizowanej. Podlegają one regularnym uaktualnieniom na podstawie gromadzonych doświadczeń. 4. Pomoc produkcyjną przyznaje się przetwórcom tylko do przetworów, które: a) zostały wyprodukowane z surowców zebranych na terenie Wspólnoty, za które składający wniosek zapłacił przynajmniej cenę minimalną określoną w art. 3; b) spełniają minimalne wymogi jakości. 5. Cenę surowca w głównych konkurencyjnych państwach trzecich ustala się głównie na podstawie cen faktycznie obowiązujących na etapie gospodarstwa rolnego za produkty świeże o porównywalnej jakości, wykorzystywane w przetwórstwie, ocenianych na podstawie ilości wyrobów produktów wywożonych przez te państwa trzecie. 6. Jeśli produkcja wspólnotowa stanowi co najmniej 50 % ilości produktu stanowiącego rynek konsumpcyjny Wspólnoty, tendencje cen oraz ilości przywozu i wywozu ocenia się na podstawie porównywania danych za rok kalendarzowy poprzedzający początek roku gospodarczego z danymi za poprzedni rok kalendarzowy. 7. W przypadku przetworów pomidorowych pomoc produkcyjna obliczana jest dla: a) koncentratu pomidorowego objętego kodem CN 200290; b) pomidorów całych bez skórek, uzyskanych z odmiany San Marzano lub podobnych odmian objętych kodem CN 200210; c) pomidorów całych bez skórek, uzyskanych z odmiany Roma lub podobnych odmian i objętych kodem CN 200210; d) soku pomidorowego objętego kodem CN 200950. 8. Pomoc produkcyjna w odniesieniu do innych przetworów otrzymywanych z pomidorów pochodzi, odpowiednio, albo z pomocy obliczonej dla koncentratu pomidorowego, ze szczególnym uwzględnieniem zawartości suchego ekstraktu tego produktu, lub z pomocy obliczonej dla pomidorów całych bez skórek uzyskanych z odmiany Roma lub podobnych odmian, ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki handlowej produktu. 9. Komisja ustala kwotę pomocy produkcyjnej przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29. Współczynniki określone w ust. 3, minimalne wymogi jakości oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą. 10. Dla przetworów otrzymywanych z pomidorów całkowite wydatki za każdy rok gospodarczy nie mogą przekraczać kwoty, jaka zostałaby osiągnięta, gdyby francuskie i portugalskie kontyngenty na koncentraty za rok gospodarczy 1997/1998 zostały ustalone jak następuje: Francja : 224323 tony Portugalia : 670451 ton. W tym celu pomoc ustaloną do koncentratów pomidorowych i ich pochodnych zgodnie z ust. 9 obniża się o 5,37 %. Po upływie roku gospodarczego można wypłacić dodatek, jeśli zwiększenie kwot francuskich i portugalskich nie zostało całkowicie wykorzystane.