art. 2

Artykuł 2 Stwierdzenie dumpingu A. WARTOŚĆ NORMALNA 1. Podstawą normalnej wartości są ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w kraju wywozu. Jednakże jeżeli eksporter w kraju wywozu nie produkuje ani nie sprzedaje podobnych produktów, normalna wartość może zostać ustalona na podstawie cen innych sprzedawców lub producentów. Ceny między stronami, które są ze sobą powiązane lub zawarły między sobą porozumienia kompensacyjne, nie mogą zostać uznane za obowiązujące w zwykłym obrocie handlowym ani nie mogą zostać wykorzystane do ustalenia normalnej wartości, o ile nie zostanie wykazane, iż powiązanie to nie wywiera wpływu na te ceny. 2. Sprzedaż podobnego produktu, z przeznaczeniem na konsumpcję krajową, wykorzystuje się do ustalenia normalnej wartości, jeżeli stanowi ona 5 % lub więcej wolumenu sprzedaży danego produktu do Wspólnoty. Jednakże możliwe jest także wykorzystanie niższego wolumenu sprzedaży, jeżeli, na przykład, żądane ceny zostaną uznane za reprezentatywne dla danego rynku. 3. W przypadku gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie nie istnieje lub jest niewystarczająca lub gdy z powodu określonej sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość zwykłą podobnego produktu oblicza się w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia, powiększony o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz kwotę zysku lub w oparciu o ceny eksportowe w zwykłym obrocie handlowym, do właściwego państwa trzeciego, pod warunkiem że ceny te są reprezentatywne. 4. Sprzedaż podobnego produktu na rynku wewnętrznym kraju wywozu i sprzedaż towarów na wywóz do państwa trzeciego po cenach niższych od jednostkowych (stałych i zmiennych) kosztów produkcji i kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych mogą nie być traktowane jako dokonane w zwykłym obrocie handlowym z uwagi na cenę i mogą zostać pominięte przy ustalaniu normalnej wartości wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że sprzedaż ta była dokonywana w przedłużonym okresie, w znacznych ilościach i po cenach uniemożliwiających zwrot wszystkich kosztów w rozsądnym terminie. Jeżeli ceny niższe od kosztów w momencie sprzedaży przewyższają średnie ważone koszty przypadające na okres dochodzenia, ceny te uważa się za umożliwiające zwrot kosztów w racjonalnym okresie. Za przedłużony okres uznaje się zwykle jeden rok, a w żadnym przypadku nie mniej niż sześć miesięcy, zaś sprzedaż poniżej kosztów jednostkowych uznaje się za dokonaną w znacznych ilościach w tym okresie, jeżeli zostanie stwierdzone, że średnia ważona cena sprzedaży jest niższa od średnich ważonych kosztów jednostkowych lub wielkość sprzedaży jest nie mniejsza niż 20 % sprzedaży wykorzystywanej do ustalania normalnej wartości. 5. Koszty oblicza się zazwyczaj w oparciu o zapisy przechowywane przez stronę będącą przedmiotem dochodzenia pod warunkiem, że zapisy te są zgodne z zasadami rachunkowości powszechnie przyjętymi w danym kraju oraz zostanie wykazane, że zapisy te właściwie dokumentują koszty związane z produkcją i sprzedażą danego produktu. Przedstawione dowody właściwej alokacji kosztów zostają uwzględnione, pod warunkiem że wykazane zostanie faktyczne wykorzystanie tej alokacji. Przy braku właściwszej metody pierwszeństwo ma alokacja kosztów oparta na obrocie. Jeżeli nie zostały one już uwzględnione w alokacji kosztów omawianej w niniejszym akapicie, koszty dostosowuje się odpowiednio do niepowtarzalnych elementów kosztów przypadających na produkcję przyszłą i/lub obecną. W przypadku gdy na koszty występujące w części okresu zwrotu kosztów wpływa wykorzystywanie nowych możliwości produkcyjnych, wymagających znacznych nakładów inwestycyjnych i niskiego wykorzystania mocy produkcyjnych, z uwagi na operacje rozruchu, mające miejsce w okresie dochodzenia lub w jego części, średnie koszty fazy rozruchu są kosztami stosowanymi, zgodnie z powyższymi zasadami alokacji, pod koniec fazy, oraz są zawarte, na tym poziomie i w danym okresie, w średnich kosztach ważonych określonych w ust. 4 akapit drugi. Okres fazy rozruchu ustala się w odniesieniu do warunków danego producenta lub eksportera i nie może on przekroczyć odpowiedniej początkowej części okresu zwrotu kosztów. W celu tego dostosowania do kosztów występujących w okresie dochodzenia informacje dotyczące fazy rozruchu przedłużającej się poza ten okres uwzględnia się wyłącznie w przypadku ich przekazania przed wizytami weryfikacyjnymi, w ciągu trzech miesięcy od daty wszczęcia dochodzenia. 6. Wielkość kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kwot zysku ustala się w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży podobnych produktów przez producenta lub eksportera objętego dochodzeniem, w zwykłym obrocie handlowym. W przypadku gdy ustalenie tych wielkości nie jest możliwe na takiej podstawie, są one ustalane w oparciu o: a) średnią ważoną faktycznych wielkości określonych dla innych eksporterów lub producentów objętych dochodzeniem w odniesieniu do produkcji i sprzedaży produktów podobnych na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia; b) faktyczne wielkości stosowane do produkcji i sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym tej samej ogólnej kategorii produktów danego eksportera lub producenta na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia; c) inną racjonalną metodę, pod warunkiem że ustalona przy jej stosowaniu kwota zysku nie przekroczy zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów tej samej kategorii na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia. 7. W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, w szczególności tych, do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 519/94 [5], normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku. Wyznaczone zostanie państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Uwzględnia się także ograniczenia czasowe. Gdy jest to możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce rynkowej, będącej przedmiotem tego samego dochodzenia. Wkrótce po wszczęciu dochodzenia jego strony informuje się o wyznaczeniu państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, pozostawiając 10 dni na skomentowanie przedstawienie ich uwag co do wyboru. B. CENA EKSPORTOWA 8. Za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty. 9. W przypadkach braku ceny eksportowej lub gdy okaże się, że jest ona niewiarygodna z powodu istnienia powiązania lub istnienia porozumienia kompensacyjnego pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią, cena eksportowa może zostać skonstruowana na podstawie ceny, po której produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy, a w przypadku gdy nie są one odsprzedawane niezależnemu nabywcy ani odsprzedawane w stanie, w jakim zostały przywożone, na innej uzasadnionej podstawie. W powyższych przypadkach dokonuje się dostosowania, uwzględniając wszystkie koszty, łącznie z cłami i podatkami, poniesione między przywozem a odsprzedażą, a także zyski, w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie szczeblu Wspólnoty. Dostosowane pozycje obejmują koszty zwykle ponoszone przez importera, ale zapłacone przez jakąkolwiek stronę we Wspólnocie lub poza nią, która jest związana lub zawarła porozumienie kompensacyjne z importerem lub eksporterem, w tym zwykłe koszty transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku, koszty dodatkowe, cła, cła antydumpingowe i inne podatki należne w kraju przywozu z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów, jak również uzasadnioną marżę ze sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk. C. PORÓWNANIE 10. Cenę eksportową porównuje się w sposób obiektywny z normalną wartością. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie obrotu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy ustalona normalna wartość i ustalona cena eksportowa nie dają się porównać, uwzględnia się w każdym przypadku, w formie dostosowania, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. Unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadkach różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości stadium komercjalizacji. W przypadku spełnienia określonych warunków czynniki, co do których dokonuje się dostosowania, są następujące: a) Właściwości fizyczne Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice wartości fizycznych produktów. Wysokość dostosowań wynika z obiektywnej ceny wartości rynkowej tej różnicy. b) Przywozowe należności celne i podatki pośrednie Dokonuje się dostosowania normalnej wartości o kwotę odpowiadającą wszystkim opłatom przywozowym lub podatkom pośrednim od produktu podobnego oraz jego fizycznych składników, w przypadku gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w kraju wywozu, a opłaty te nie zostały pobrane ani zwrócone w odniesieniu do produktu wywiezionego do Wspólnoty. c) Bonifikaty, rabaty, hurt Dokonuje się dostosowania z tytułu różnic bonifikat i rabatów, w tym udzielonych z uwagi na sprzedaż hurtową, o ile są one właściwie naliczone i bezpośrednio związane z daną sprzedażą. Dostosowanie może także zostać dokonane z tytułu odroczonych bonifikat lub rabatów, jeżeli roszczenie jest poparte trwałą praktyką w poprzednich okresach, w tym zgodnością z warunkami wymaganymi do udzielania bonifikaty lub rabatu. d) Poziom obrotu Dokonuje się dostosowania z tytułu różnic w poziomach obrotu, w tym różnic spowodowanych sprzedażą OEM (Original Ecquipement Manufacturer), jeżeli w sieci dystrybucji na obydwu rynkach zostanie wykazane, że cena eksportowa, w tym skonstruowana cena eksportowa, występuje na innym poziomie obrotu niż normalna wartość, zaś różnica wpływa na porównywalność ceny, co odzwierciedlają stałe i znaczne różnice funkcji i cen sprzedawcy na różnych poziomach handlu na rynku wewnętrznym kraju wywozu. Kwota dostosowania będzie oparta na wartości rynkowej różnic. e) Transport, ubezpieczenie, przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice bezpośrednio związanych kosztów, poniesionych na dostarczenie danego produktu z obiektu eksportera do niezależnego nabywcy, w przypadku gdy koszty te są uwzględnione w pobieranych cenach. Koszty te obejmują transport, ubezpieczenie, przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe. f) Opakowanie Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice odpowiednich kosztów, bezpośrednio związanych z opakowaniem danego produktu. g) Kredyt Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice kosztów wszelkich kredytów udzielonych na dokonanie danej sprzedaży pod warunkiem że czynnik ten jest uwzględniony przy ustalaniu pobieranych cen. h) Koszty ponoszone po sprzedaży Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice bezpośrednich kosztów udzielania poręczenia, gwarancji, pomocy technicznej, serwisu i obsługi, zgodnie z przepisami prawa i/lub przepisami umowy sprzedaży. i) Marża Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice marż naliczanych przy danej sprzedaży. j) Przeliczanie waluty W przypadku gdy porównywanie cen wymaga przeliczania waluty, dokonuje się tego po kursie wymiany z dnia sprzedaży z wyjątkiem przypadku gdy z daną ceną eksportową bezpośrednio związana jest sprzedaż waluty obcej na rynkach terminowych, stosuje się kurs wymiany w sprzedaży terminowej. Za datę sprzedaży zwykle uważa się datę faktury, ale może być to także data umowy, zamówienia lub potwierdzenia zamówienia, jeżeli dokumenty te lepiej określają istotne warunki sprzedaży. Wahania kursów wymiany są pomijane, a eksporterzy mają 60 dni na odzwierciedlenie trwałych tendencji kursów wymiany w okresie objętym dochodzeniem. D. MARGINES DUMPINGU 11. Z zastrzeżeniem odpowiednich przepisów regulujących należyte porównanie istnienie marginesów dumpingu w okresie objętym dochodzeniem zwykle ustala się na podstawie porównania średniej wartości normalnej ze średnią ważoną cen we wszystkich transakcjach wywozowych do Wspólnoty lub na podstawie porównania poszczególnych wartości zwykłych z poszczególnymi cenami eksportowymi do Wspólnoty w rozbiciu na poszczególne transakcje. Jednakże normalna wartość ustalona w oparciu o średnią ważoną może zostać porównana z cenami wszystkich poszczególnych transakcji wywozowych do Wspólnoty, o ile istnieje struktura cen eksportowych, znacząco odbiegających od siebie w zależności od nabywcy, regionu lub okresu, zaś metody przewidziane w pierwszym zdaniu tego ustępu nie odzwierciedlałyby pełnego zakresu praktyk dumpingowych. Przepisy tego ustępu nie wykluczają zastosowania metody kontroli wyrywkowej, zgodnie z w art. 17. 12. Margines dumpingu stanowi kwotę, o jaką zwykła wartość przewyższa cenę eksportową. W przypadku zmiennych marż dumpingowych może zostać ustalona średnia ważona marża dumpingowa.