art. 9

Artykuł 9 Ocena stężeń ozonu i prekursorów w powietrzu 1. W strefach i skupiskach, gdzie w trakcie dowolnych wcześniejszych pięciu lat pomiarów stężenia ozonu przekroczyły cel długoterminowy, stałe pomiary ciągłe są obligatoryjne. W przypadku gdy dane z krótszego niż pięcioletniego okresu są dostępne, Państwa Członkowskie mogą w celu ustalenia przekroczeń połączyć krótkoterminowe kampanie pomiarów z okresów i lokalizacji, które prawdopodobnie mają być typowe dla najwyższego poziomu zanieczyszczeń z wynikami uzyskanymi z inwentaryzacji emisji i modelowania. Załącznik IV ustala kryteria mające na celu określenie umiejscowienia punktów pobierania próbek dla pomiarów ozonu. Załącznik V sekcja I określa najmniejszą ilość stałych punktów pobierania próbek dla przeprowadzania pomiarów ciągłych ozonu w każdej strefie lub skupisku, w których pomiary są wyłącznym źródłem informacji dla oceny jakości powietrza. Pomiarów ditlenku azotu dokonuje się w co najmniej 50 % punktów pobierania próbek ozonu wymaganych w załączniku V sekcja I. Pomiary ditlenku azotu mają charakter ciągły, z wyjątkiem terenowych stacji pomiarowych, jak zdefiniowano w załączniku IV sekcja I, w przypadku gdy mogą zostać wykorzystane inne metody pomiarowe. W odniesieniu do stref i skupisk, w których informacje pochodzące z punktów pobierania próbek dla pomiarów stałych są uzupełniane informacjami z modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych, całkowita ilość punktów poboru próbek określona w załączniku V sekcja I może zostać zmniejszona pod warunkiem, że: a) metody uzupełniające zapewniają odpowiedni poziom informacji umożliwiający ocenę jakości powietrza w odniesieniu do wartości docelowych, progów informacyjnych i ostrzegawczych; b) ilość punktów pobierania próbek, które mają zostać zainstalowane, jest wystarczająca, a przestrzenne rozmieszczenie punktów innych technik jest wystarczające dla ustalenia stężenia ozonu zgodnie z danymi celów jakościowych określonych w załączniku VII sekcja I i prowadzi do uzyskania wyników oceny określonych w załączniku VII sekcja II; c) liczba punktów pobierania próbek w każdej strefie lub skupisku wynosi przynajmniej jeden punkt pobierania próbek na każde dwa miliony mieszkańców lub jeden punkt pobierania próbek na 50000 km2, w zależności od tego, co daje większą ilość punktów poboru; d) każda strefa lub skupisko zawiera przynajmniej jeden punkt poboru próbek; i e) ditlenek azotu jest mierzony we wszystkich pozostałych punktach pobierania próbek z wyjątkiem stacji terenowych. W takim przypadku wyniki modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych są uwzględniane przy ocenie jakości powietrza w odniesieniu do wartości docelowych. 2. W strefach i skupiskach, gdzie w ciągu każdego z poprzednich pięciu lat pomiarów stężenia są niższe od celu długoterminowego, liczba stacji ciągłych pomiarów ustalana jest zgodnie z załącznikiem V sekcja II. 3. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że na jego terytorium jest zainstalowana i działa co najmniej jedna stacja pomiarowa w celu dostarczania danych dotyczących stężeń prekursorów ozonu wymienionych w załączniku VI. Każde Państwo Członkowskie decyduje o liczbie i lokalizacji stacji, w których dokonywane mają być pomiary prekursorów ozonu, biorąc pod uwagę cele, metody i zalecenia ustanowione we wspomnianym załączniku. Jako część wytycznych opracowanych na mocy art. 12, ustanawia się wskazówki dla odpowiedniej strategii mającej na celu mierzenie prekursorów ozonu, uwzględniając istniejące wymagania w prawodawstwie wspólnotowym i Wspólny program monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie (EMEP). 4. Referencyjne metody analizy ozonu są wymienione w załączniku VIII sekcja I. Załącznik VIII sekcja II zapewnia referencyjne techniki modelowania dla ozonu. 5. Jakiekolwiek zmiany niezbędne do dostosowania niniejszego artykułu i załączników IV–VIII do postępu naukowego i technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 ust. 2.