art. 13

Artykuł 13 Pomoc w celu zachęty do produkcji i wprowadzania do obrotu jakościowych produktów rolnych 1. Pomoc z tytułu zachęty do produkcji i wprowadzania do obrotu jakościowych produktów rolnych jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli jest udzielana z tytułu kosztów dopuszczalnych wymienionych w ust. 2 oraz spełnia warunki przedstawione w ust. 3–7. 2. Udziela się pomocy na pokrycie kosztów następujących działalności, o tyle, o ile są one związane z postępem w zakresie jakościowych produktów rolnych: a) do 100 % kosztów działalności w zakresie badań rynkowych, pomysłu i projektu produktu, obejmujących pomoc udzielaną na przygotowanie wniosków o uznanie oznaczeń pochodzenia lub świadectw o szczególnym charakterze zgodnie z odpowiednimi przepisami Wspólnoty; b) do 100 % kosztów wprowadzenia programów zapewnienia jakości, takich jak normy serii ISO 9000 lub ISO 14000, programów bazujących na analizie zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP), programów zdolności do prześledzenia, programów zapewniających wzgląd na autentyczność oraz programy norm marketingowych lub audytów środowiskowych; c) do 100 % kosztów szkolenia personelu w celu zastosowania programów i systemów określonych w lit. b); d) do 100 % kosztów opłat pobieranych przez uznane organy certyfikujące za początkową certyfikację zapewnienia jakości i podobne systemy; e) do 100 % kosztów obowiązkowych środków kontrolnych podejmowanych zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub krajowym w imieniu organów właściwych, chyba że prawodawstwo Wspólnoty wymaga od przedsiębiorstw ponoszenia takich kosztów; f) pomoc tymczasowa i degresywna z tytułu środków kontrolnych podejmowanych w ciągu pierwszych siedmiu lat po ustanowieniu systemu kontroli w celu zapewnienia autentyczności oznaczeń pochodzenia lub świadectw o szczególnym charakterze w ramach rozporządzeń Rady (EWG) nr 2081/92 [12] oraz (EWG) nr 2082/92 [13]; obniżenie pomocy musi wynosić co najmniej 10 punktów procentowych rocznie; g) do 100 % rzeczywistych kosztów poniesionych z tytułu kontroli metod produkcji ekologicznej prowadzonych w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 [14]. 3. Pomoc musi być udzielana z uwzględnieniem kontroli podejmowanych przez strony trzecie lub w ich imieniu, takie jak właściwe organy regulacyjne, instytucje działające w ich imieniu lub niezależne organizacje odpowiedzialne za kontrolę i nadzór stosowania określeń pochodzenia, znaków ekologicznych lub znaków jakości, pod warunkiem że określenia i znaki są zgodne z prawodawstwem Wspólnoty. 4. Nie udziela się pomocy z tytułu kosztów kontroli podejmowanych przez samego rolnika lub producenta, a także, gdy prawodawstwo Wspólnoty przewiduje, że koszt kontroli ma być poniesiony przez producentów, bez określania rzeczywistego poziomu opłat. 5. Całkowita kwota wsparcia publicznego udzielonego zgodnie z ust. 2 nie może przekroczyć 100000 EUR na beneficjenta w każdym okresie trzyletnim. Do celów obliczania kwoty pomocy, beneficjenta uważa się za osobę otrzymującą usługi wymienione w ust. 2. 6. Pomoc musi być dostępna dla wszystkich uprawnionych na odnośnym obszarze, w oparciu o obiektywnie określone warunki. Jeśli dostawa usług wymienionych w ust. 2 jest podejmowana przez grupy producentów lub inne organizacje rolne wzajemnego wsparcia, członkostwo w takich grupach lub organizacjach nie może być warunkiem dostępu do usługi. Każdy wkład z tytułu kosztów administracyjnych ze strony osób niebędących członkami grupy lub organizacji musi być ograniczony do proporcjonalnych kosztów dostawy usługi. 7. Jeśli wybór dostawcy usługi wymienionej w ust. 2 nie jest pozostawiony wolnej decyzji beneficjenta usługi, chyba że istnieje tylko jeden możliwy dostawca z uwagi na charakter usługi lub podstawę prawną jej świadczenia, taki dostawca musi zostać wybrany i wynagradzany zgodnie z zasadami rynkowymi, w sposób niedyskryminujący, z zastosowaniem, jeśli to konieczne, procedur przetargowych zgodnych z prawem wspólnotowym oraz z wykorzystaniem reklamy w stopniu wystarczającym na umożliwienie rynkowi usług otwarcie na konkurencję oraz bezstronność przeglądu zasad przetargowych.