art. 4

Artykuł 4 Inwestycje w gospodarstwach rolnych 1. Pomoc na cele inwestycji dla gospodarstw rolnych w ramach Wspólnoty w zakresie produkcji, przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłaszania z art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnia warunki przedstawione w ust. 2–10. 2. Wielkość pomocy brutto nie może przekraczać: a) 50 % uprawnionych inwestycji na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania; b) 40 % uprawnionych inwestycji w innych regionach. W przypadku inwestycji dokonywanych przez młodych rolników w ciągu pięciu lat od jej rozpoczęcia maksymalna stawka pomocy wzrasta do 60 % na obszarach o mniej uprzywilejowanych warunkach gospodarowania i 50 % w innych regionach. Jeśli inwestycje pociągają za sobą dodatkowe koszty związane z ochroną środowiska i poprawą warunków higienicznych gospodarstw hodowlanych lub dobrostanu zwierząt gospodarskich, maksymalne stawki pomocy 50 % i 40 %, określone w ust. 1 lit. a) i b) mogą zostać zwiększone odpowiednio o 25 i 20 punktów procentowych. To zwiększenie stawki może zostać przyznane dla inwestycji, które przekraczają minimalne istniejące wymogi Wspólnoty lub dla inwestycji dokonywanych w celu dostosowania się do nowo wprowadzonych norm minimalnych. Zwiększenie stawki pomocy musi być ograniczone do dodatkowych niezbędnych kosztów dopuszczalnych i nie stosuje się w przypadku inwestycji, które powodują wzrost zdolności produkcyjnych. 3. Inwestycje muszą dążyć do osiągnięcia do jednego lub więcej z następujących celów: a) zmniejszenia kosztów produkcji; b) polepszenia i zmiany profilu produkcji; c) polepszenia jakości; d) zachowania i polepszenia norm z zakresu środowiska naturalnego, warunków higienicznych oraz dobrostanu zwierząt; e) promocji zróżnicowania działalności gospodarstwa rolnego. 4. Dopuszczalne wydatki mogą obejmować: a) budowę, pozyskanie i ulepszenie nieruchomości; b) zakup lub zakup w formie leasingu nowych maszyn i sprzętu, włączając oprogramowanie komputerowe do wartości rynkowej majątku; inne koszty związane z umową leasingu (podatek, marża leasingodawcy, koszty refinansowania odsetek, koszty ogólne, koszty ubezpieczenia itd.) nie są wydatkami dopuszczalnymi; c) koszty ogólne, takie jak honoraria dla architektów, inżynierów i za konsultacje, studia wykonalności, uzyskanie patentów i pozwoleń, do 12 % wydatków określonych w lit. a) i b). W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego lit. b), w należycie uzasadnionych przypadkach, zakup sprzętu używanego może być traktowany jako wydatek dopuszczalny, gdy zostaną spełnione następujące warunki: a) w oświadczeniu sprzedającego sprzęt potwierdzone jest jego dokładne pochodzenie oraz to, że sprzęt nie był już przedmiotem pomocy krajowej lub wspólnotowej; b) zakup sprzętu stanowi szczególną korzyść dla programu lub projektu lub jest niezbędny z uwagi na wyjątkowe okoliczności (np. żaden nowy sprzęt nie jest w tym czasie dostępny, co stanowi zagrożenie dla właściwej realizacji projektu); c) zmniejszenie kosztów związanych, a w wyniku tego kwoty pomocy, w porównaniu z kosztami tego samego sprzętu nowo zakupionego, przy zachowaniu korzystnego wskaźnika koszty-korzyści; d) pozyskany sprzęt używany musi posiadać charakterystyczne cechy techniczne i/lub technologiczne niezbędne dla wymagań projektu. 5. Pomocy udziela się jedynie dla rentownych gospodarstw rolnych, które stosują się do kryteriów przedstawionych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999. Pomoc może zostać udzielona w celu umożliwienia beneficjentowi dostosowanie się do nowo wprowadzonych norm minimalnych dotyczących środowiska naturalnego, higieny i dobrostanu zwierząt. Ocena zgodności z kryteriami art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 musi zostać dokonana na szczeblu przedsiębiorstwa przez podmiot publiczny lub niezależną stronę trzecią, która posiada kompetencje do wykonania takiej oceny. Przepisy wprowadzające system pomocy lub decyzja przyznająca pomoc indywidualną poza takim systemem muszą określać sposób wykonania takiej oceny. 6. Muszą być dostępne wystarczające dowody potwierdzające, że w przyszłości będą istnieć normalne rynki zbytu dla odnośnych produktów. Ocena taka musi zostać przeprowadzona na właściwym szczeblu, określonym przez Państwo Członkowskie, w stosunku do odnośnych produktów, rodzajów inwestycji oraz istniejących i spodziewanych zdolności produkcyjnych. Ocena normalnych rynków zbytu musi zostać dokonana przez organ publiczny lub stronę trzecią, która jest niezależna od beneficjenta pomocy i posiada kompetencje do wykonania takiej oceny. Przepisy wprowadzające system pomocy muszą określać sposób wykonania takiej oceny. Ocena musi opierać się na ostatnich danych i musi zostać udostępniona publicznie. 7. Nie udziela się pomocy wbrew jakimkolwiek zakazom lub ograniczeniom ustalonym w rozporządzeniach Rady ustanawiających wspólne organizacje rynków, nawet jeśli takie zakazy i ograniczenia dotyczą jedynie wsparcia Wspólnoty. 8. Jeśli pomoc nie jest ograniczona do kosztów wprowadzenia w życie określonych zasad dotyczących ochrony i polepszenia środowiska naturalnego, polepszenia warunków higienicznych gospodarstw hodowlanych lub dobrostanu zwierząt gospodarskich, pomoc nie może ograniczać się do określonych produktów rolnych. Nie udziela się pomocy w następujących przypadkach: a) w przypadku inwestycji skutkujących zwiększonymi zdolnościami produkcyjnymi, gdy wzrost wydajności w gospodarstwie, mierzony w jednostkach inwentarza żywego dla produkcji zwierzęcej oraz powierzchni pod uprawę dla produkcji roślinnej, wynosi ponad 20 %; b) przy zakupie uprawnień do produkcji, zwierząt, ziemi (poza ziemią na cele budowlane), roślin lub przy sadzeniu roślin; c) w przypadku prostych inwestycji odtworzeniowych. 9. Maksymalne wydatki dopuszczalne do wsparcia nie mogą przekraczać limitu całkowitej sumy inwestycji kwalifikującej się do wsparcia, określonej przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999. Systemy pomocy muszą ten limit ustalać. 10. Nie udziela się pomocy w następujących przypadkach: a) dla produkcji i obrotu produktami naśladującymi lub zastępującymi mleko i przetwory mleczne; b) dla działalności przetwórczej i obrotu w sektorze cukru.