art. 13

Artykuł 13 Instalacje stacjonarne 1.   Aparatura, która została wprowadzona do obrotu i którą można instalować w instalacji stacjonarnej podlega wszystkim odpowiednim przepisom dotyczącym aparatury określonym w niniejszej dyrektywie. Jednak przepisy art. 5, 7, 8 i 9 nie są obowiązkowe w przypadku aparatury, która jest przeznaczona do zainstalowania w określonej instalacji stacjonarnej i która nie jest ogólnodostępna na rynku. W takich przypadkach, w towarzyszącej dokumentacji określa się instalację stałą i jej charakterystykę pod względem kompatybilności elektromagnetycznej i wskazuje środki ostrożności, jakie należy podjąć przy instalowaniu aparatury w instalacji stacjonarnej w celu zachowania zgodności tej instalacji. Dokumentacja ta zawiera także informacje, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2. 2.   W przypadku, gdy istnieją informacje o niezgodności instalacji stacjonarnej, w szczególności, jeżeli złożono skargi dotyczące zaburzeń wytwarzanych przez tą instalację, właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą zwrócić się o dowody potwierdzające zgodność instalacji stacjonarnej, a w stosownych przypadkach rozpocząć procedurę oceny. W przypadkach, gdy niezgodność została stwierdzona, właściwe władze mogą nałożyć odpowiednie środki w celu osiągnięcia przez instalację stacjonarną zgodności z wymaganiami w zakresie ochrony zawartymi w załączniku I punkt 1. 3.   Państwa Członkowskie określają przepisy niezbędne do określania osoby lub osób odpowiedzialnych za osiągnięcie przez instalację stacjonarną zgodności z odpowiednimi wymaganiami zasadniczymi. ROZDZIAŁ IV PRZEPISY KOŃCOWE