art. 46

Artykuł 46 Kontrole wspólnotowe w państwach trzecich 1. Eksperci Komisji mogą przeprowadzać urzędowe kontrole w państwach trzecich aby zweryfikować, na podstawie informacji określonych w art. 47 ust. 1, zgodność lub równoważność ustawodawstwa państwa trzeciego oraz systemów z prawem paszowym i żywnościowym Wspólnoty oraz prawodawstwem Wspólnoty dotyczącym zdrowia zwierząt. Komisja może powołać ekspertów z Państw Członkowskich do udzielania pomocy swoim własnym ekspertom. Takie urzędowe kontrole dotyczą w szczególności: a) ustawodawstwa państwa trzeciego; b) organizacji właściwych organów państwa trzeciego, ich kompetencji oraz zakresu niezależności, nadzoru jakiemu podlegają oraz uprawnień, jakie posiadają do skutecznego wprowadzania wiążącego ustawodawstwa; c) szkolenia personelu w zakresie przeprowadzania urzędowych kontroli; d) zasobów, włącznie z urzędzeniami do diagnostyki dostępnych właściwym organom; e) istnienia i funkcjonowania udokumentowanych procedur kontrolnych oraz systemów kontroli opartych na priorytetach; f) gdzie jest to stosowne, sytuacji dotyczącej zdrowia zwierząt, chorób odzwierzęcych i zdrowia roślin, oraz procedur powiadamiania Komisji oraz właściwych organów międzynarodowych o ogniskach chorób zwierząt i roślin; g) zakresu i funkcjonowania urzędowych kontroli przy przywozie zwierząt, roślin oraz ich produktów; h) zabezpieczeń, jakie państwo trzecie może udzielić dotyczących zgodności, lub równoważności z wymogami Wspólnoty. 2. W celu zwiększenia efektywności i skuteczności kontroli w państwie trzecim, Komisja może, przed przeprowadzaniem takich kontroli, wnioskować od danego państwa trzeciego o informacje określone w art. 47 ust. 1 oraz, gdzie jest to stosowne, o pisemną dokumentację dotyczącą wykonywania takich kontroli. 3. Częstotliwość kontroli wspólnotowych w państwach trzecich zostaje ustalana na podstawie: a) oceny ryzyka produktu wywożonego do Wspólnoty; b) przepisów prawodawstwa wspólnotowego; c) wielkości i charaktru przywozów z danego państwa; d) wyników już przeprowadzonych kontroli służb Komisji lub innych organów inspekcji; e) wyników przeprowadzonych kontroli przywozu oraz innych kontroli przez właściwe organy Państw Członkowskich; f) informacji otrzymanych od Europejskigo Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności lub podobnego urzędu; g) informacji otrzymanych od uznanych na arenie międzynarodowej organizacji, takich jak Światowa Organizacja Zdrowia, Komisja Codex Alimentarius i Międzynarodowa Organizacja Epizootiologiczna (OIE), lub z innych źródeł; h) dowodów pojawiającej się choroby lub innych okoliczności mogących powodować zagrożenie zdrowia w przypadku przywozu z państwa trzeciego żywych zwierząt, żywych roślin lub paszy i żywności; i) konieczności dochodzenia lub odpowiedzenia na sytuację zagrożenia w danych państwach trzecich. Kryteria przy określaniu zagrożenia do celów oceny ryzyka określonej w pkt a) ustalane są zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 3. 4. Procedura oraz szczegółowe zasady kontroli w państwach trzecich mogą być ustalane lub zmieniane zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 3. Zawierają one w szczególności procedury oraz szczegółowe zasady dotyczące: a) kontroli w państwach trzecich w związku z umową dwustronną; b) kontroli w innych państwach trzecich. Zgodnie z tą samą procedura, opłaty za powyżej wspomniane kontrole mogą zostać ustanowione na zasadzie wzajemności. 5. W sytuacji, gdy podczas kontroli wspólnotowej zostanie rozpoznane poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt, Komisja niezwłocznie podejmuje niezbędne środki nadzwyczajne zgodnie z art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 lub przepisy ochronne innego właściwego prawodawstwa wspólnotowego. 6. Komisja sporządza sprawozdnie ustaleń z każdej przeprowadzonej kontroli wspólnotowej. Jej sprawozdanie, gdy jest to właściwe, zawiera zalecenia. Komisja udostępnia publicznie swoje sprawozdania. 7. Komisja wcześniej przedstawia swoje programy kontroli w państwach trzecich Państwom Członkowskim i sporządza sprawozdanie dotyczące wyników. Komisja może zmienić program uwzględniając postęp w zakresie pasz, bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt i zdrowia roślin. ROZDZIAŁ II: WARUNKI PRZYWOZU