art. 3

Artykuł 3 Monitorowanie 1.   W przypadku gdy państwo członkowskie zamierza przyznać podmiotowi gospodarczemu pomoc de minimis, pisemnie powiadamia ten podmiot o przewidywanej kwocie pomocy (wyrażonej jako ekwiwalent dotacji brutto) oraz o jej charakterze de minimis, podając wyraźne odniesienie do niniejszego rozporządzenia, a także podając tytuł niniejszego rozporządzenia oraz odniesienie do jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeśli pomoc de minimis przyznaje się różnym podmiotom gospodarczym na podstawie programu pomocy, w ramach którego otrzymują one różne kwoty pomocy indywidualnej, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wypełnieniu tego obowiązku poprzez poinformowanie tych podmiotów gospodarczych o wysokości stałej kwoty odpowiadającej maksymalnej kwocie pomocy, która ma być przyznana w ramach programu. W takim przypadku stała kwota służy do określenia, czy nie przekroczono pułapu określonego w art. 2 ust. 2. Przed przyznaniem pomocy, państwo członkowskie musi także uzyskać do tego podmiotu gospodarczego oświadczenie, w formie pisemnej lub elektronicznej, na temat wszelkiej innej pomocy de minimis lub innej pomocy państwa przyznanej w ciągu bieżącego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych. Państwo członkowskie przyznaje nową pomoc de minimis dopiero po utwierdzeniu się, że nie podniesie ona łącznej kwoty pomocy de minimis uzyskanej przez podmiot gospodarczy w okresie obejmującym bieżący rok budżetowy oraz dwa poprzedzające go lata budżetowe w danym państwie członkowskim do poziomu przekraczającego pułap określony w art. 2 ust. 2. 2.   W przypadku gdy państwo członkowskie ustanowiło centralny rejestr pomocy de minimis, zawierający pełne informacje o wszystkich przypadkach pomocy de minimis przyznanej przez dowolne władze w tym państwie członkowskim, wymóg określony w ust. 1 akapit pierwszy przestaje mieć zastosowanie, z chwilą gdy rejestr obejmuje okres trzech lat. W przypadku gdy państwo członkowskie przyznaje pomoc na podstawie programu gwarancyjnego, zapewniając gwarancję, która jest finansowana z budżetu UE za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu przestaje mieć zastosowanie. W takich przypadkach stosuje się następujący system nadzoru: a) Europejsku Fundusz Inwestycyjny na podstawie informacji, które zobowiązani są mu dostarczać pośrednicy finansowi, ustanawia co roku wykaz beneficjentów pomocy i wielkości ekwiwalentu dotacji brutto, jakie każdy z nich otrzymuje. Europejski Fundusz Inwestycyjny wysyła takie informacje zainteresowanemu państwu członkowskiemu i Komisji; b) zainteresowane państwo członkowskie w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania takich informacji z EFI kieruje je do beneficjentów końcowych; natomiast c) zainteresowane państwo członkowskie uzyskuje od każdego beneficjenta oświadczenie o tym, że całkowita wartość uzyskanej przez niego pomocy de minimis nie przekracza pułapu określonego w art. 2 ust. 2. W przypadku gdy pułap ten zostanie przekroczony w odniesieniu do co najmniej jednego beneficjenta, zainteresowane państwo członkowskie musi zadbać o to, by środek pomocy, który doprowadził do przekroczenia pułapu, został zgłoszony Komisji, albo by środek taki odzyskano od beneficjenta. 3.   Państwa członkowskie rejestrują i gromadzą wszystkie informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia. Wpisy takie zawierają wszelkie informacje konieczne do wykazania, że spełnione są warunki niniejszego rozporządzenia. Wpisy dotyczące indywidualnej pomocy de minimis przechowuje się przez 10 lat od daty przyznania pomocy. Wpisy dotyczące programu pomocy de minimis przechowuje się przez 10 lat od daty przyznania ostatniej indywidualnej pomocy w ramach takiego programu. Na pisemny wniosek Komisji państwo członkowskie przekaże Komisji w ciągu 20 dni roboczych lub w ciągu dłuższego okresu, który zostanie ustalony we wniosku, wszelkie informacje, jakie uzna ona za niezbędne do oceny, czy spełnione zostały warunki niniejszego rozporządzenia, a w szczególności czy nie zostały przekroczone łączne kwoty pomocy de minimis otrzymanej przez każde z przedsiębiorstw.