art. 3

Artykuł 3 1.   Od dnia 1 stycznia 1998 r. w stosunku do wszystkich nowo budowanych lub przebudowywanych oraz do wszystkich oddanych do użytku po tym dniu gospodarstw stosuje się następujące przepisy: a) żadne cielę w wieku powyżej ośmiu tygodni nie jest trzymane w osobnym kojcu, poza przypadkiem gdy lekarz weterynarii stwierdzi, ze względu na stan zdrowia lub zachowanie zwierzęcia, że należy je odizolować w celu poddania leczeniu. Szerokość indywidualnego kojca dla cieląt jest co najmniej równa wysokości cielęcia w kłębie, zmierzonej w pozycji stojącej, natomiast długość jest co najmniej równa długości ciała cielęcia, mierzonego od czubka nosa do krawędzi ogonowej guza kulszowego, pomnożonej przez 1,1. Indywidualne kojce dla cieląt (z wyjątkiem izolatek przeznaczonych dla chorych zwierząt) nie mogą mieć ścian litych, lecz muszą mieć takie prześwity, które umożliwiają cielętom bezpośredni kontakt wzrokowy i fizyczny; b) dla cieląt trzymanych w grupach nieograniczona przestrzeń dostępna dla każdego cielęcia wynosi co najmniej 1,5 m2 dla każdego cielęcia żywej wagi do 150 kilogramów, co najmniej 1,7 m2 dla każdego cielęcia żywej wagi od 150 kilogramów do 220 kilogramów i co najmniej 1,8 m2 dla każdego cielęcia żywej wagi 220 kilogramów i więcej. Jednakże powyższe przepisy nie mają zastosowania do: a) gospodarstw posiadających mniej niż sześć cieląt; b) cieląt trzymanych z ich matkami w okresie ssania. 2.   Od dnia 31 grudnia 2006 r. przepisy ust. 1 mają zastosowanie do wszystkich gospodarstw.