art. 6

Artykuł 6 Kontrole prowadzone przez państwa członkowskie 1.   Państwa członkowskie wprowadzają mechanizmy kontrolne przewidziane w niniejszym artykule. 2.   Państwa członkowskie przeprowadzają coroczne kontrole na miejscu w instytucjach w celu sprawdzenia, za pomocą testów wykrywalności, prawidłowości funkcjonowania reprezentatywnej liczby wykorzystywanych urządzeń do weryfikacji monet. W przypadku gdy personel instytucji ma ręcznie weryfikować autentyczność monet euro, które mają zostać ponownie wprowadzone do obiegu, państwa członkowskie uzyskują poświadczenie od tych instytucji, że ich personel został odpowiednio przeszkolony do tego celu. 3.   Liczba urządzeń do weryfikacji monet, które mają być sprawdzone corocznie w każdym państwie członkowskim jest taka, by liczba monet euro weryfikowanych przez te urządzenia w danym roku stanowiła co najmniej 25 % łącznej zbiorczej liczby netto monet wyemitowanych przez dane państwo członkowskie od momentu wprowadzenia monet euro do końca poprzedniego roku. Liczbę urządzeń do weryfikacji monet, które mają być sprawdzone oblicza się na podstawie liczby trzech najwyższych nominałów monet euro przeznaczonych do obiegu. Państwa członkowskie podejmują starania w celu zapewnienia sprawdzania urządzeń do weryfikacji monet w systemie rotacyjnym. 4.   Jeżeli liczba urządzeń do weryfikacji monet, które mają być sprawdzone corocznie zgodnie z ust. 3 jest wyższa niż liczba urządzeń działających w danym państwie członkowskim, corocznie sprawdzane są wszystkie urządzenia do weryfikacji monet działające w tym państwie członkowskim. 5.   W okresie przejściowym trwającym do dnia 31 grudnia 2014 r. państwa członkowskie mogą postanowić, po powiadomieniu Komisji, że liczba urządzeń do weryfikacji monet, które mają być sprawdzone corocznie ma być taka, by liczba monet euro weryfikowanych przez te urządzenia w danym roku stanowiła co najmniej 10 % łącznej zbiorczej liczby netto monet wyemitowanych przez dane państwo członkowskie od momentu wprowadzenia monet euro do końca poprzedniego roku. 6.   W ramach corocznych kontroli państwa członkowskie monitorują możliwości instytucji w zakresie weryfikacji autentyczności monet euro, sprawdzając: a) czy istnieje pisemna strategia obejmująca instrukcje dotyczące odpowiednio wykorzystania automatycznych urządzeń do weryfikacji monet albo sortowania ręcznego; b) czy przydzielono odpowiednie zasoby kadrowe; c) czy istnieje pisemny plan konserwacji pozwalający utrzymać odpowiedni stopień wydajności urządzeń do weryfikacji monet; d) czy istnieją pisemne procedury przedkładania wyznaczonym organom krajowym podrobionych monet euro, monet euro nienadających się do obiegu i innych przedmiotów podobnych do monet, które nie są zgodne ze specyfikacją autentycznych monet euro; oraz e) czy istnieją wewnętrzne procedury kontroli opisujące zasady i częstotliwość kontroli, które mają być przeprowadzane przez instytucje w celu zapewnienia, by ich centra sortowania oraz ich personel postępowały zgodnie z instrukcjami określonymi w niniejszym ustępie. 7.   W przypadku wykrycia przez państwo członkowskie niezgodności z niniejszym rozporządzeniem, instytucja, której to dotyczy, podejmuje działania na rzecz zapewnienia niezwłocznego usunięcia tej niezgodności.